Display time

Odwołując się do rozważań francuskiej filozofki Catherine Malabou dotyczących pojęcia plastyczności, chciałabym badać ciało pod kątem napięcia między właściwą mu mocą nadawania formy oraz jego mocą destrukcyjną. Idąc za słownikową definicją plastyczności, określałaby ona pewną własność materii, dzięki której staje się ona płynna i odporna jednocześnie. Tej samej kategorii Malabou używa, kiedy pisze, że plastyczność jest kategorią definiującą nasze tożsamości oraz ciała. Stwierdza, że nie sposób rozgraniczyć tego, co jednostkowe i kolektywne, pojedyncze i powszechne.

W trakcie rezydencji chciałabym rozwijać pojęcie plastyczności w kontekście mojej praktyki choreograficznej, w której emocje i ich fizyczność stają się świadomym narzędziem kompozycji. Podstawową zasadą jest zaś nieustanna transformacja poruszającego się ciała w czasie i przestrzeni. Ciało jako materia. Ciało jako transformacja. Transformacja, będąca ciągłym procesem zmiany i stawania się. Transformacja, będąca świadomą pracą z czasem i przestrzenią. Transformacja będąca nieustannym konstruowaniem i dekonstruowaniem, nawarstwianiem i redukowaniem stworzonego materiału ruchowego. Transformacja jako potencjalność, rozwój i świadoma decyzja twórcza. Całemu procesowi towarzyszyć będzie konsekwentna praktyka świadomości, pozwalająca zauważyć najmniejsze zmiany w ruchu i prowadząca do świadomej manipulacji wytwarzanym materiałem. Poprzez komponowanie materiału ruchowego w czasie rzeczywistym, emocje staną się narzędziem kreowania formy, a nie bezwiedną reakcją na bodziec czy funkcję adaptacyjną.

Czy współczesne aktywności fizyczne mogą wprowadzić nas w stan ekstatyczny? Która z form intensywnego ruchu może doprowadzić nas do transu? Czy świadomie będąc w działaniu możemy doświadczyć stanu euforii i uniesienia?

W trakcie warsztatu będziemy w ciągłym ruchu. Swobodnie, naturalnie, organicznie. Przedmiotem poznania będzie nasze poruszające się ciało. Proces badawczy przeprowadzimy na bazie współczesnych praktyk ruchowych z zakresu cardio, kick boxingu, boxingu, przez jogę, pilates, medytację po praktyki somatyczne i terapeutyczne zaczerpnięte z pola współczesnej choreografii i improwizacji.

Bez napięcia. Bez presji. Ruch i jego intensywność wynikać będzie ze świadomego wyboru a nie z nakazu. Ruch stanowić będzie możliwość rozwoju, potencjał i zamierzoną decyzję twórczą. Aby świadomie doświadczać ruchu równolegle będziemy rozwijać praktykę uważności. Pozwali ona dostrzec najmniejszą zmianę w działaniu i rozłożyć ją na czynniki pierwsze. Tym samym otworzy ona nam drogę dla świadomej nim manipulacji. W trakcie warsztatu nie posiądziemy żadnych tajemnych mocy. Nie będziemy rzucać zaklęć ani odprawiać czarów. Będziemy czerpać czystą przyjemność z ruchu i naszego ciała.

Rozpoczęty w ubiegłym roku projekt muzyczny, prezentujący elektroniczne interpretacje Święta Wiosny, został bardzo dobrze przyjęty przez publiczność. Koncert, który podczas poprzedniego festiwalu zagrała An On Bast – znana polska DJka, zamienił się niemal w imprezę taneczną. Chcąc wykorzystać ujawnioną wówczas energię i pozwalając sobie na pewnego rodzaju eksperyment związany z żywym i spontanicznym oddziaływaniem na publiczność dzieła Strawińskiego, An On Bast zaprosiła dwóch cenionych w kraju DJów: SLG i Mooryca oraz gwiazdę berlińskiej sceny electro – Douglasa Greeda. Wspólnie zaprezentują oni Live Acty, w których wykorzystają różne wykonania Święta Wiosny, wydobywając z nich nowe brzmienia za sprawą elektronicznych instrumentów. Taneczna forma tej imprezy pozwoli po raz kolejny, zgodnie z intencjami Strawińskiego i Niżyńskiego – autora wyzwolonej z form choreografii Święta Wiosny, być może zrewolucjonizować odbiór sztuki wysokiej, odebrać jej uwięziony w fotelu filharmonii kontemplacyjny charakter. Chcemy zachęcić publiczność do nieskrępowanej reakcji i ekspresji muzycznych doznań w tańcu, a tym samym przybliżyć to awangardowe dzieło szerszemu gronu odbiorców.

An On Bast
(La Folia)

Projekt muzyczny An On Bast powstał w 2006 roku jako inicjatywa młodej poznańskiej producentki Anny Sudy, absolwentki filozofii i prawa. An On Bast od najmłodszych lat związana jest ze światem muzyki: wraz z nauką gry na pianinie poznała muzykę klasyczną, następnie zafascynowała się gitarą, w okresie studiów zaczęła śpiewać w chórze, swoje umiejętności konsekwentnie rozwija do dziś. Tworzona przez nią muzyka jest efektem stałych poszukiwań indywidualnej formy ekspresji. Przełomem było stworzenie i samodzielne wydanie płyty „Welcome scissors” (2006), oznaczające świadome wejście w świat eksperymentalnej muzyki elektronicznej z własnym komunikatem i sposobem jego przedstawiania. Sukces pierwszej płyty pozwala Ani na uczestnictwo w prestiżowych warsztatach (Red Bull Music Academy, Melbourne 2006). Zdobyte wówczas doświadczenia, a następnie live acty zagrane na licznych koncertach i festiwalach, m.in.: Sonar (Barcelona), Strom (Kopenhaga), Kvitnu (Kijow), Numusic (Stavanger), Unsound (Torun), Plateaux (Torun), Audioriver (Plock), poszerzają umiejętności i obszary zainteresowań artystki. Wkrótce powstały kolejne płyty: „Happy- Go-Lucky”(Etalabel 2006) i „Words Are Dead” (Rednetic 2008). W 2009 roku, zainspirowana taneczną energią, wydała EP „Calypso” (La Folia Recordings/USA), utrzymaną w klimacie minimal techno. An On Bast działa także w kolektywie City Inside Art, inicjatywie młodych performerów i dj-ów ze środowiska poznańskiego. Współpracuje z teatrami, realizuje projekty muzyczne towarzyszące wydarzeniom kulturalnym.
www.myspace.com/anonbast

Douglas Greed
(Freude am tanzen, Combination)

W jaki sposób ktoś, kto od wielu lat musiał błagać mamusię i babcię, żeby pozwoliły mu czasem posłuchać nagrań hip-hopowych czy drum&bassowych, mógł sam stać się twórcą tych i podobnych gatunków muzyki współczesnej? Właśnie… nie zdradzając niczego swojemu pierwszemu wydawcy, każde zdobyte pieniądze wydawał na winyle i przeróżne zabawki, które pozwoliły mu wkrótce na osiągnięcie rozpoznawalnego stylu. Jedną z jego cech jest przesterowanie dźwięku z płyty przy pomocy rur. Początkowo błogie marzenia, leżącego z rękoma pod głową Greeda, by pokazać ludziom swoje fantazje w żywym kolorze zamieniają się w swoisty manifest artystyczny. Z jednej strony wzrusza, z drugiej wychodzi na scenę ze swoimi zabawkami gotów do walki z publicznością, tworząc wraz z VJem audiowizualny spektakl łączący quasi techno z ulubionym nouveau. Greed tworzy muzykę dla mas – tak tłumów zgromadzonych na wielkich imprezach, jak i tysięcy ludzi słuchających go w przytulnych mieszkaniach. Mroczny smutek w niespodziewany sposób przemienia się w błyszczącą kolorami pasję, w której melancholia paradoksalnie staje się impulsem do tańca, a nawet czystą zabawą.
www.myspace.com/douglasgreed

SLG
(Trapez, Channels)

Pod pseudonimem SLG kryje się Łukasz Seliga, łódzki muzyk i producent. Nigdy nie występował jako DJ, natomiast ważną sprawą było dla niego granie własnej muzyki na żywo, dlatego skoncentrował się na doskonaleniu swoich live-actów, co wkrótce zaowocowało tym, że obecnie jest jednym z czołowych minimal/tech-housowych performerów w Polsce. Wypracował swój charakterystyczny styl, łączący nowoczesne minimal techno z akcentem na funkowy groove i nowoczesnym sound-designem. Jego muzyka jest jednocześnie bardzo energetyczna i chwytliwa, jak i głęboka, i niebanalna, a występy na żywo spontaniczne, nieprzewidywalne i pełne improwizacji.
W połowie 2005 roku zadebiutował pierwszymi winylowymi EPkami – Berliński label Trenton wydał “ Split EP”, przygotowaną przez SLG wspólnie z przyjaciółmi ze Szczecina – 3 Channels. Wkrótce, wytwórnia Level Records z Duesseldorfu, opublikowała jego debiutancki solowy materiał – “Quarter Past Eleven”, który został bardzo ciepło przyjęty. Recenzenci okrzyknęli płytę “ekscytująco świeżą interpretacją głębokiego minimal-house”, niemiecki magazyn Groove umieścił ją w swoim prestiżowym Top 50. Utwory Slg są regularnie grane przez wielu znanych Dj’ów takich jak Richie Hawtin, Dominik Eulberg, Jeff Milligan, Koze, Jeff Samuel, Oliver Hacke.
www.myspace.com/slgmusic

Mooryc
(Apparition)

Jako dziecko chodził do szkoły muzycznej, jednak jej nie ukończył. Tułając się po różnych szkołach szukał swojego miejsca. Po maturze studiował filozofię – której również nie ukończył. Podczas rocznej przerwy miedzy studiami sprzątał co noc 130 autobusów, pracując na zajezdni autobusowej i przygotowywał się do egzaminów wstępnych na Akademię Muzyczną. Dzisiaj jest na piątym roku lutnictwa, szykując się powoli do ukończenia Akademii. Grał na różnych instrumentach. Jeszcze w podstawówce uczył się grać na fortepianie i perkusji, potem przyszła pora na gitarę, której poświecił wiele lat.
Niespełna trzy lata temu kupił sobie komputer z zamiarem robienia muzyki elektronicznej. Po czasie spędzonym na nieustannych zmaganiach, eksperymentach i poszukiwaniach, wyszedł z domu gotowy do występów na żywo.
www.myspace.com/mooryc

Ten etap w mojej pracy badawczej nazywam "7". Siódemka – jako pierwsza po dwójce, trójce, czwórce, piątce i szóstce – staje niepodzielna. Zatrzymuje się i przygląda się procesowi tworzenia. Zanurzam się w świat wyobrażeń i snów. Widzę, jak wyobrażenia wyłaniają się z przestrzeni potencjalności i zostają ucieleśnione, jak transformują moje ciało i doświadczenie rzeczywistości. Angażuję się z nimi w nieustanny, płynny dialog z ciekawością patrząc dokąd mnie zaprowadzi. Moje ciało przekształca się z płaskiego obrazu w wielowymiarowe, pulsujące życiem istnienie.

Po entuzjastycznie przyjętym przez polską publiczność eksperymencie tanecznym STAU, który w październiku 2004 roku otworzył program STARY BROWAR NOWY TANIEC, holenderska choreograf Anouk van Dijk przywozi do Poznania swoją najnowszą produkcję, która czerpie z doświadczeń poprzedniego spektaklu.

HEADS to spektakl taneczny, którego akcja zbudowana została wokół pięciu postaci. W swoim gorączkowym życiu, pełnym niemożliwych ambicji, znajdują oni jeszcze trochę miejsca na refleksję. Ale uciekają od niej w sen lub przed ekran komputera. Jak długo jednak można unikać konfrontacji z własnymi wątpliwościami?

Spektakl Anouk van Dijk intrygująco łączy wirtuozerski taniec z silnym konceptem teatralnym. Dzieki namacalnym postaciom w abstrakcyjnej dekoracji, tworzy świat w którym codzienna rzeczywistość płynnie przechodzi w absurdalną fantazję. Ludzie w przedstawieniu są godni pożałowania, jednak w tajemniczy sposób nigdy nie tracą swojej wiary w szczęśliwe zakończenie.

Anouk van Dijk pracuje jako niezależny choreograf od ponad 10 lat. Charakterystyczną cechą jej choreografii jest połączenie zaskakującego wirtuozowskiego tańca i humorystycznych codziennych sytuacji. Międzynarodowy rozgłos przyniosła jej współpraca z niemieckim reżyserem i dramaturgiem Falkiem Richterem nad spektaklem Nothing Hurts. W 1998 założyła własny zespół anoukvandijk dc. W 2001 roku została nagrodzona prestiżową nagrodą Lucas Hoving Prize przyznawaną w ramach Dutch Dance Days Festival. W 2005 r. anoukvandijk dc jako jedyny nowy zespół tańca został włączony do stałego rządowego programu finansowania tańca.
Podczas lat pracy badawczej nad ruchem Anouk van Dijk stworzyła własny sposób poruszania się – countertechnique. Podstawą metody jest poszukiwanie i rozwijanie wyraźnego związku między techniczną precyzją, przekraczaniem fizycznych granic i ekstremalną przestrzennością ruchu.

www.anoukvandijk.nl

W swojej twórczości niemiecki artysta Ben J. Riepe porusza się płynnie między choreografią i sztukami wizualnymi.

Choreografia jego projektów obejmuje o wiele więcej niż układ tańczących ciał. Sztuka jest tu zmysłowym przeżyciem, które ustanawiając empiryczną przestrzeń dla publiczności, umożliwia przede wszystkim rozpięte w czasie przeżycie i wspólną refleksję. Ben J. Riepe zawsze dąży do tego, aby umożliwić publiczności doświadczenie zbiorowe na poziomie niewerbalnym, poza poznaniem i dyskursem, a także do tego, aby estetycznie przełożyć na wspólną przestrzeń racjonalne konstrukcje, emocjonalne warstwy rzeczywistości oraz sposoby jej doświadczania i percepcji. Tekst, muzyka, obraz i doświadczenie, światło, przedmioty, ruch i przestrzeń utrzymywane są w pełnej napięć relacji, którą można badać i kształtować od nowa w ramach każdego projektu.

W poszukiwaniu przestrzeni zachęcających widza do pozostawania w nich, zapomnienia, wtopienia się w doświadczenie, Ben J. Riepe spędzi w Starym Browarze 3 tygodnie by razem z międzynarodowym gronem performerów wykreować w Studio Słodowni +3 performatywną instalację (pokazy 4,5.11.2016 roku)

„UUUUU(topia)” to przestrzeń naturalna jako przestrzeń sztuki i przestrzeń sztuki jako przestrzeń naturalna. Słodownia Starego Browaru, wraz z jej naturalnymi skojarzeniami ze sztuką, zostanie wypełniona zarówno przyrodą, jak i artystycznymi obiektami i ludzkim głosem. Atmosfera podlegać będzie choreograficznej kompozycji, nastroje poszczególnych miejsc – inscenizacji. Znajdująca się w bezpośrednim zasięgu i gotowa do użytku „przyroda” otwiera przestrzeń, w której pragnie się towarzystwa, w której rozkwitają estetyczne i merytoryczne pytania o zbiorowość i ucieleśnioną przestrzeń brzmienia. Źródła dźwięku i publiczność przemieszczają się w niemalże niedostrzegalny sposób ustanawiając wciąż nowe doświadczenia i stwarzając jednocześnie szansę na stworzenie ucieleśnionej zbiorowej świadomości. Gdzie jesteśmy i dokąd chcemy się udać? Artyści żonglują granicami sztuki oscylując nieustannie między formą wystawy-instalacji i spektaklu – w ten sposób powstaje przestrzeń będąca zarówno wizualnym krajobrazem, jak i wspólnym polem zmysłowego i ucieleśnionego doświadczenia artystów, performerów i publiczności. W wykreowanym w ten sposób kosmosie spotkań i doświadczeń ciało odgrywa rolę kluczową jako swoisty mikro-kosmos – miejsce i źródło brzmienia – i to właśnie w nim otwiera się tak naprawdę jednocześnie kolektywna i osobista przestrzeń – tytułowa „UUUUU(topia)”.

„Polityczność to także decyzja o tym, jak ustanawiasz relację z widownią, jak podjąć temat albo jak go porzucić, na co zwrócić uwagę, co puścić mimo uszu. To układ krzeseł na widowni — albo ich brak. To wybór tematu i kontekstu. Sytuacja społeczna i ekonomiczna, w jakiej pracujesz. Wybór, czyją sprawę dopuszczasz do głosu. To kontekst, w jakim spektakl jest produkowany i pokazywany. To także decyzja o szerokim udostępnieniu partytury lub scenariusza albo ścisłego zastrzeżenia ich prawami autorskimi. Albo decyzja, by porzucić projekt.”

Wydana przez nas w grudniu 2018 roku antologia „Choreografia: polityczność” składa się z kilkunastu tekstów wybitnych europejskich i amerykańskich artystek i artystów oraz badaczek i badaczy przyglądających się współczesnym praktykom choreograficznym jako praktykom politycznym. Książka pokazuje choreografię jako narzędzie formułowania i wyrażania myśli, przestrzeń działań krytycznych i praktyk oporu. Znalazły się tu zarówno artystyczne manifesty, jak i naukowe analizy oraz zapisy procesu pracy. Zebrane materiały, w większości dotąd nie tłumaczone na język polski, stanowią próbę nakreślenia możliwej mapy ułatwiającej poruszanie się w przestrzeni współczesnej choreografii.

Wspólnie z kuratorką i redaktorką książki Martą Keil, wybitnym dramaturgiem Guy Coolsem, oraz kuratorką Stary Browar Nowy Taniec Joanną Leśnierowską porozmawiamy o tym, czym w choreografii jest i może być polityczność oraz jak wielki kryje się za nią potencjał.

Marta Keil — kuratorka, badaczka i dramaturżka. Współprowadzi Instytut Sztuk Performatywnych w Warszawie. W latach 2013-2017 wspólnie z Grzegorzem Reske prowadziła międzynarodowy festiwal Konfrontacje Teatralne w Lublinie. Autorka i kuratorka projektu East European Performing Arts Platform (EEPAP). Kierowniczka działu Kuratorsko-Dramaturgicznego w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2014-2015). Współpracowała jako kuratorka i dramaturżka m.in. z Agnieszką Jakimiak, Rabih Mroué, Agatą Siniarską, Aną Vujanović i She She Pop. Współpracowała m.in. z Teatrem Powszechnym w Warszawie, Instytutem Adama Mickiewicza, Instytutem Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie. Wykładowczyni Uniwersytetu Humanistyczno-Społecznego SWPS w Warszawie. Redaktorka książek Choreografia: polityczność (2018), Odzyskiwanie tego, co oczywiste. O instytucji festiwalu (2017) oraz Dance, Process, Artistic Research. Contemporary Dance in the Political, Economic and Social Context of “Former East” of Europe (2015).

Nussin 14’ 1998
Clara van Gool
Zima w kraju byłego bloku wschodniego. Para tańczy tango w mieszkaniu, przenosząc się z pomieszczenia do pomieszczenia. Tańczą w sypialni, pokoju dziennym, kuchni, łazience. Impreza stopniowo wymyka się spod kontroli, akcja przenosi się na ulicę i tu zaczyna się walka, przemoc, w końcu dochodzi do tragedii.

No waiting on an angel7’ 2003
Reżyseria Hans Beenhakker
Choreografia Hans Beenhakker

Kobieta w małej opuszczonej chatce. Słońce przedziera się przez szczelinę w dachu i ogrzewa jej twarz. W męczącym skwarze podążają za nią tajemnicze cienie. Kobieta przemierza pośpiesznie labirynt rozgrzanych słońcem wąskich uliczek. Ludzie pojawiają się i znikają. Mężczyźni, kobiety, samotnie i w grupach. Jeden z nich pojawia się wciąż. Kobieta wraca, przewracając się, mężczyzna jest przy niej by złapać ją w sama porę, kiedy ona chce rzucić się w dół, za każdym razem łapie ją w porę. Czyżby prowokacja z jej strony? Łapie ją, ale ona ucieka. Biegnąc kieruje się w stronę pustyni. Na końcu jej drogi czeka skaliste wybrzeże, a za nim ocean. Tym razem nikt nie złapie jej na czas. Tylko szalejące morze. Wreszcie wolna.
Historia samorealizacji i związanych z nią wyborach.

Tus ojos negros 9’ 2000
Reżyseria Wolke Klupel
Choreografia Suzy Blok

To film o wspomnieniach. Mała osiemdziesięcioletnia kobieta stoi w swoim pokoju przed szafą i przebiera się. Usłyszana w radio dawno zapomniana melodia przywołuje przeszłość. Widzimy ja jako dziewczynkę, młoda kobietę, dojrzałą kobietę. Każdy etap życia
ma swoje emocje, ruch i kolor. Wspomnienia Mely skaczą miedzy niewinnością, pasją, po walkę i rezygnację. Ale jej czarne oczy wciąż pozostają takie same.

Shelter 9’ 2003
Reżyseria Boris Paval Conen
Choreografia Shusaku Takeuchi

Dwoje ludzi znajduje schronienie w opuszczonym miejscu w lesie. Kiedy pada deszcz mężczyzna i kobieta najpierw niechętni by nawiązać kontakt, zbliżają się do siebie. Stają się sobie bliscy. Subtelnie odkrywają się nawzajem. Zapominają zupełnie, że pada na nich z przeciekającego dachu deszcz. Wprost przeciwnie w miarę jak spada coraz więcej kropli, woda inspiruje ich intymny taniec. Kiedy przestaje padać, kończy się magia zmieszani i zawstydzeni.

Men of good fortune 9’ 2000
Reżyseria Dick Hauser
Choreografia Job Cornelissen and Sassan S. Yaghmai

Wysoki Holender kowboj i irański macho, widzimy ich wyruszających w 24 godzinny rajd po typowych, miejscach portu w Rotterdamie. Na ten krótki czas wiążą się ze sobą, prowadząc zarazem rodzaj gry. Testują swoja siłą w Snack barze, w dzielnicy handlowej, w doku, i barze karaoke. Wyczuwa się nienazwana melancholie, zależą od siebie, i są jednocześnie na siebie skazani.

RIP
Reżyseria Annick Vroom
Choreografia The hHans Hof Ensamble

Trójka dorosłego rodzeństwa chowa rodziców. Po pogrzebie spotykają się w domu rodzinnym. Najstarszy syn, młodsza córka, ze swoim nowym chłopakiem I najmłodszy syn. Dom rodzinny natychmiast wymusza na nich wzory zachowań utrwalone przed laty. W miarę jak godzą się ze śmiercią rodziców wzory te poddane zostają próbie.. Porządek i chaos staja naprzeciw siebie. Jedno po drugim, każde z rodzeństwa, przekracza granice, obwiniając za to pozostałych. Najstarszy zachowuje spokój, tak długo jak to możliwe, ale nie wytrzymuje kiedy otwiera szufladę w biurku ojca i odkrywa ciemna stronę ich rodziców. W tym momencie rodzicielskie wzory zachowań odchodzą w zapomnienie.

Podczas rezydencji artystka pracowała nad spektaklem Vontade de Ter Vontade.

Zapraszamy na cykl wykładów o modern-dance. Wykłady rozpoczynają się o godz. 12.00

Bardzo serdecznie zapraszamy na konferencję podsumowującą projekt stworzenia podręcznika dobrch praktyk z zakresu „audience development” i „engaging audiences”. Konferencja będzie miała formę otwartej dyskusji, która poprzedzona zostanie relacją z wizyt studyjnych (Mercat de les Flors w Barcelonie, Tanzquartier Wien w Wiedniu, The Audience Agency w Londynie, Atelier for Young Festival Managers w Gwangju w Korei Południowej) oraz krótkim wykładem o zasadach budowania strategii audience development oraz dobrych praktykach przekładalnych na grunt polski.

Konferencja jest częścią projektu zrealizowanego przez Mikołaja Maciejewskiego w ramach stypendium z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W ramach przygotowań do nadchodzącej premiery nowego solo, Janusz Orlik zaprasza na cotygodniowe otwarte lekcje tańca dla wszystkich chętnych!

„Prowadzący potrafił nie tylko bardzo sprawnie zapanować nad liczną grupą zróżnicowanych wiekowo uczestników, ale dokonał czegoś, czego się po tych zajęciach nie spodziewałam: pokazał, czym naprawdę jest praca z ciałem, jak możemy – choćby i mali – być świadomi własnego ciała i ruchu, czerpać z niego radość.”
Marta Bręgiel

Taniec.doc to nowy program towarzyszący kolejnej edycji projektu STARY BROWAR NOWY TANIEC. Zeszłoroczne doświadczenia (pospektaklowe spotkania z artystami) pokazały jak duża jest wśród poznańskiej publiczności potrzeba dyskusji nad sztuką tańca, ale także jak wielki jest głód konkretnej wiedzy o tańcu współczesnym wzbogacającej doświadczenia artystyczne o istotny dla wielu spektakli historyczny i teoretyczny kontekst.

Na spotkaniu listopadowym odbędzie się projekcja zapisu spektaklu Exerese Monobloc Pii Libickiej i Janusza Orlika, po którym zapraszamy na dyskusję o projekcie.

Podczas rezydencji w ramach programu Modul Dance w Studio Słodownia +3 w Starym Browarze odbędą się otwarte (i darmowe) lekcje tańca, które poprowadzi Jasmina Križaj, tancerka i choreografka ze Słowenii.

W celu usprawnienia naszego funkcjonowania w tym świecie i przetworzenia natłoku informacji i bodźców, umysł ludzki wypracował metodę systematyzowania i upraszczania otoczenia w którym żyjemy. W naszej komunikacji ze światem posługujemy się schematami i stereotypami, aby go uporządkować i zrozumieć. Ta ewolucyjna zdobycz pozwala nam na przetwarzanie niezliczonej ilości informacji, ale ma też swoją cenę. Pojęcia lub idee, które przyjmiemy za prawdę, pozostawiamy nienaruszone, by pełniły swoje funkcje. Rzadko ponownie zastanawiamy się nad ich pochodzeniem i trafnością. Sporadycznie próbujemy zrewidować nasz stosunek do nich. Symbole i przekonania przysłaniają nam w ten sposób rzeczywistość. Chcemy wprowadzić widza w stan sprzecznych ze sobą doznań i przeżyć, gdzieś na pogranicze pomiędzy jedną oceną a drugą, w miejsce, w którym zakwestionuje i porzuci na chwilę swoje schematy postrzegania i kryteria oceny, by w ten sposób skłonić go do refleksji nad tym, jak postrzega świat, według jakich przekonań i uwarunkowań wartościuje otoczenie. Nasz dialog artystyczny jest kontynuacją współpracy zawiązanej podczas tworzenia spektaklu “Dzisiaj, Wszystko” (2017) oraz wieloletniej znajomosci zapoczątkowanej podczas wspólnych studiów w szkole tańca P.A.R.T.S. w Brukseli.

Jakub Truszkowski ur. W 1977 w Gdańsku. Rozpoczął swoją edukację taneczną w 1987 r. w Państwowej Szkole Baletowej w Gdańsku, którą ukończył dyplomem w 1996 r. W 1996 r. rozpoczął studia w szkole tańca współczesnego PARTS, Anny Teresy de Keersmaeker w Brukseli, którą ukończył w 1999 r.Od roku 2000 współpracuje z zespolem tańca współczesnego Rosas pod kierownictwem Anny Teresy de Keersmaeker. Uczestniczył w tworzeniu i występował w spektaklach: In Real Time, Rain, April Me, Repertory Evening XX, Bitches Brew/ Tacoma Narrows i Kassandra, Drumming, Mozart/Concert Arias, Grosse Fuge i Mikrokosmos oraz The Six Brandenburg Concertos W 2008 rozpoczął współpracę z zespołem Les Ballets C de la B pod kierownictwem Alan'a Platel'a, gdzie występował w przedstawieniach Import / Export i Ashes. W latach 2013 – 2015 pełnił funkcję koordynatora programu nauczania w szkole PARTS. Regularnie prowadzi warsztaty m.in. w De Theaterschool / Amsterdam, The Folkwang University of the Arts / Essen, Springboard / Montreal oraz Rosas dance company. Od roku 2011 odpowiedzialny za inscenizacje repertuaru ROSAS miał okazję wielokrotnie współpracować z zespołami Opera National de Lyon, Opera National de Paris, The Gothemburg Opera, oraz Companhia Nacional de Bailado. W 2019 jako asystent choreografa brał udział w tworzeniu “West Side Story” w reżyserii Ivo van Hove na Broadwayu. Jako choreograf stworzył m.in. Solo For The Projector, ImSo, Bodyscapes, Identity Crisis, Wanderlust, Memory Reset, White Noise oraz Dzisiaj, Wszystko.

Katarzyna Chmielewska - założycielka i dyrektor artystyczna Teatru Dada, choreografka, tancerka, nauczycielka tańca; laureatka nagród Prezydenta Miasta Gdańska i Marszałka Województwa Pomorskiego za całokształt dorobku i wybitne osiągnięcia artystyczne.
Absolwentka Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Gdańsku (1993); studiowała taniec współczesny w P.A.R.T.S. w Brukseli (1997-98). Od 1993 współtworzy wraz z Leszkiem Bzdylem Teatr Dada von Bzdülöw; od 2008 reprezentowany przez Stowarzyszenie „Teatr Dada von Bzdülöw” i od 2009 związany z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, gdzie regularnie tworzy i prezentuje swoje spektakle. Działając od początku jako kolektyw twórczy stworzyli dotąd blisko 50 przedstawień, współpracując na stałe z kilkunastoma artystami z Polski, Europy i ze świata. W Teatrze Dada w ramach swej pracy artystycznej prowadzi lekcje z techniki tańca współczesnego i improwizacji, realizuje autorskie choreografie m.in. Karnacja (2007), Fruu (2011), Why don't you like sadness? (2016) oraz współtworzy choreografię, reżyserię i występuje w większości przedstawień m.in. Magnolia (2003), Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (2004), Eden (2006), Faktor T (2008), Czerwona Trawa (2009), Caffe latte (2009), Le Sacre (2010), Duety Nieistniejące (2011), Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś (2013), Intro (2015), Dzisiaj, Wszystko (2017), Koniec Wielkiej Wojny (2019).

W latach 2012-18 prowadziła cykliczny projekt edukacyjny dla profesjonalnych tancerzy “DADA HUB”, we współpracy z MCKA Zatoka Sztuki w Sopocie oraz projekt edukacyjny pod nazwą “Dada Porusza”, prowadzony w Studiu Artistic w Gdańsku (2018-19). Regularnie współpracuje też jako choreograf z innymi reżyserami w Polsce przy realizacji licznych spektakli w teatrach dramatycznych. Jedna z czterech założycielek Fundacji “Polka dot” w Gdańsku (2018), powołanej jako ciało myślące o tańcu, do działań w kulturze i sztuce. W 2019 we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca współorganizowała w Gdańsku Polską Platformę Tańca, czyli przegląd istotnych produkcji tanecznych wyłanianych co dwa lata w trybie konkursowym. Jedna z jurorek ogólnopolskiego przeglądu “The Best Off 2019”, konkursu na najlepszy spektakl teatru niezależnego, zainicjowanego przez Fundację “Teatr Nie-Taki” z Wrocławia.

Uczestniczy również w międzynarodowych projektach i warsztatach m.in. we współpracy z Instytutem Teatralnym w wydarzeniu performatywnym Too Soon Too Late, 1918 (Centrum Sztuki Bozar, Bruksela 2018), “Nobody's Business Doing Nobody’s Dance” – wymiana praktyk dla niezależnych choreografów i tancerzy, prowadzona przez Eleanor Bauer i Ellen Söderhult oraz “Improvisation Coaching” z choreograf Colleen Thomas (Stary Browar Nowy Taniec, Poznań 2016-17). Współpracuje z kolektywem artystycznym “Shifts Art in Movement” z Berlina, założonym przez Malgven Gerbes i Davida Brandstätter, w latach 2014-16 występując w spektaklach Festina Lente oraz Air.

Z Teatrem Dada występowała dotychczas w wielu krajach na całym świecie, m.in. Festival d'Avignon (Avignon, Francja), La MaMa Theatre i Danspace (Nowy Jork, USA), Live Arts Festival (Filadelfia, USA), Sammukh NSD (Nowe Delhi, Indie), Sishir Mancha NSD (Kalkuta, Indie), The Rang Rajasthan Festival (Jaipur, Indie), Beijing Fringe Festival (Pekin, Chiny), SIDance Seoul International Dance Festival (Seul i Busan, Korea Płd.).

Zapraszamy na pokaz otwarty pracy i sesję feedbackową!
Tegoroczna stypendystka programu Solo Projekt Plus Katarzyna Sitarz wraz z dramaturżką Eleonorą Zdebiak podzielą się z Wami rozwijanymi materiałami i strategiami twórczymi.
Artystki zgłębiają tajniki głosu, fizyczności, ekspresji dźwięku i ich performatywny potencjał.

Spotkanie bedzie okazją do wspólnego praktykowania feedbacku.
Pomóżmy Kasi strworzyć wspaniały spektakl – premiery Solo Projket Plus 2016 już w grudniu!

Nie będziesz sprzedawał swojego ciała
Nie będziesz profanował swojego ciała
Nie będziesz podziwiał swego ciała w lustrze
Nie będziesz angażował swego ciała w gry które je poniżają
Nie będziesz kojarzył swego ciała z wizerunkiem na sprzedaż
Nie będziesz wydawał swego ciała na użytek widowisk
Nie będziesz eksponował swego ciała
Nie będziesz rozkrajał swego ciała by ulepszyć swoją egzystencję
Nie będziesz przeobrażał swego ciała by osiągnąć szczęście
Nie będziesz rezygnował ze swego ciała dla potrzeb ideologicznych

Zespół powstał w 2001 roku z inicjatywy Macieja Muraszko, perkusisty i kompozytora. Jego medialny debiut miał miejsce na VII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach, gdzie został uznany za jedno z ciekawszych wydarzeń tego festiwalu. Muzyka jaką tworzy A2, nie jest stylistycznie jednorodna i dość skutecznie broni się przed ogólnikowym „zaszufladkowaniem”. Jest ona wypadkową rozmaitych zamiłowań muzycznych poszczególnych instrumentalistów. Amplituda tych zainteresowań rozciąga się w przestrzeni stylistycznie odległych od siebie gatunków muzycznych, od klasyki zaczynając, poprzez jazz, jazz – rock, muzykę pop, na muzyce latynoamerykańskiej i orientalnej kończąc. Cały ten (używając języka współczesnych filozofów sztuki) „eklektyczny transkulturowy melanż gatunków” wyraża się w muzyce kwartetu, w której dochodzą do głosu skrajne emocje: energetycznej radości i ukrytego smutku, poczucia wzniosłości i melancholii.

Skład instrumentalny A2 utrzymany jest w klasycznej konwencji kwartetu jazzowego (saksofon, fortepian, kontrabas, perkusja), a tworzą go:
Krzysztof Majchrzak (fortepian, kalimba)
Janusz Brych (saksofon, flety, klarnet)
Krzysztof Samela (kontrabas, gitara basowa)
Maciej Muraszko (perkusja, instrumenty perkusyjne)

Leszek Bzdyl przyjeżdża do Poznania i chce się z Wami spotkać!
W dniach 6-7 i 10-11 lutego zaprasza do Studio Słodownia +3 na otwarte lekcje tańca.

zajęcia odbywać się będą w godz.10:00 – 11:30

Leszek Bzdyl przyjeżdża do Poznania i chce się z Wami spotkać!
W dniach 6-7 i 10-11 lutego zaprasza do Studio Słodownia +3 na otwarte lekcje tańca.

zajęcia odbywać się będą w godz.10:00 – 11:30

Różnica
Samoświadomość jednostki, świadomość kontynuacji i pozostawania sobą w zmieniających się warunkach życia to zespół wyobrażeń, uczuć, sądów, wspomnień i projekcji podmiotu, który odnosi się do siebie. Życie tworzy różnice i nawet jeśli istnieje „reprodukcja” to nigdy nie przebiega ona w sposób identyczny. Ja to ja, i ja istnieję tylko w jednym egzemplarzu.
1+1 = 11
Ale świat nie jest, świat się wydarza.
Tożsamość nie istnieje. Istnieje poszukiwanie.

Powtórzenie
respekt to powtórzenie
powtórzenie to respekt
respekt oznacza spojrzeć po raz drugi
spojrzeć po raz drugi oznacza negację pierwszego oglądu
jako niewystarczającego
powtórzenie musi obrócić się przeciwko wspomnieniu
bo to ten sam ruch skierowany w przeciwne strony
wspomnienie to przeszłość, powtórzenie to nadzieja
na odwrócenie losu
1+1 = 11
Wracamy tam, gdzie nigdy nie byliśmy.

Różnica i Powtórzenie
„Różnica” i „Powtórzenie” to dyptyk poruszający zagadnienia tożsamości ukazanej z dwóch perspektyw – jednostkowej i zbiorowej. Spektakle bezpośrednio nawiązują i czerpią z dzieł filozoficznych „Różnica i Powtórzenie” Gillesa Deleuze’a oraz „Powtórzenie” Sørena Kirkegaarda. Przedstawienia ukazują dwa odmienne podejścia do choreografii oraz są przeniesieniem na scenę dwóch języków ruchu rozwijanych od kilku lat przez autora – Dynamic Phrasing oraz pracy z podłogą.

Maciej Kuźmiński (ur. 1985 r.) debiutował jako choreograf w 2009 spektaklem ‘NIE ZBYT’, wyprodukowanym przez berlińską grupę Mumuki. Jednak dopiero w 2014 r. twórca został zauważony przez polskie i międzynarodowe środowisko, gdy jego spektakl ‘Room 40′, zrealizowany jako praca dyplomowa studiów MA Choreography w Londynie, zdobył jedną z najważniejszych nagród w kraju – nagrodę publiczności Polskiej Platformy Tańca 2014. W tym samym roku Kuźmiński odbył swoje pierwsze choreograficzne tourneé prezentując prace ‘Room 40′, ‘Maciej Kuźmiński’ oraz ‘Powtarzaj za mną’ ponad 20 razy m.in w Londynie, Belgradzie, Budapeszcie, Hanowerze, Krakowie, Warszawie i Lublinie, oraz zdobywając łącznie 4 nagrody za choreografię.
W pracy twórczej choreograf opracowuje i wykorzystuje własne metody – m.in. metodę pozyskiwania materiału ruchowego nazwaną Koszyk Zadań (ang. task basket), metody mapowania (ang. mind-mapping) czy zapisy choreograficzne. W procesie twórczym ważną postacią jest dramaturg Adam Hypki, z którym Kuźmiński tworzył dwie najważniejsze prace – ‘Room 40′ oraz ‘Różnicę i Powtórzenie’.

Niebieska linia Edwarda Krasińskiego biegnie po powierzchni. Nie wchodzi w głębie, znaczenie, symbolikę, ale operuje relacją przestrzenna, materialnością, tym, co dostępne percepcji. Interesuje mnie prostota i siła tego gestu, który aktywuje postrzeganie. A co, jeśli przedmiotem pracy uczynimy samo wydarzenie spotkania powierzchni, ich styku, zderzenia, tarcia, zarysowania, naznaczenia czy zaburzenia? Jakie właściwości ciała/ obiektów uwidocznią te zdarzenia, co aktywują, co dodadzą do ich postrzegania, doświadczenia?

W swojej pracy choreograficznej Maria Zimpel sięga do fizyki kwantowej, kwantowej grawitacji i przede wszystkim szeroko rozumianej percepcji w ruchu. Pracuje z modułowymi choreograficznymi systemami i wzorami ruchowymi, uwalniając cielesność i tworząc własny język ruchowy. Studiowała taniec I choreografię w HZT: Hochschulübergreifendes Zentrum Tanz na Berlińskim Uniwersytecie Artystycznym UdK. Jej choreografia Noish~ została nagrodzona Aerowaves20 w 2016. Jest autorką wielu projektów solowych i grupowych, które były pokazywane w różnych krajach w Europie i poza nią.

Wacław Zimpel to jeden z najbardziej oryginalnych i unikalnych talentów, który wyłonił się z Polski po tej stronie Tysiąclecia. Multiinstrumentalista, kompozytor i producent. Muzyka przepływała przez niego od najmłodszych lat. Zainspirowany zarówno jazzem, jak i elektroniką, minimalizmem i muzyką rdzenną z całego świata, Wacław Zimpel nie zamazuje granic, lecz je całkowicie eliminuje, tworząc zupełnie nowy język muzyczny

Dorota Kabała – We design for physical culture – projektantka sprzętu sportowego i tanecznego z ponad 10-letnim doświadczeniem zawodowym. Jej projekty dla producentów i instytucji kultury są wdrażane i nagradzane. Jej studio projektowe pracuje dla liderów branży sportowej – takich jak Nobile Sports, młodych innowacyjnych firm – takich jak Aerosize oraz dla uznanych instytucji – takich jak Stadion Narodowy w Warszawie. Od 2017 roku współpracuje z choreografką i tancerką Marią Zimpel – tworzy obiekty i stroje taneczne do jej choreografii, m.in. do „Body and Fiction”. W latach 1998–2003 była członkinią kadry narodowej w pływaniu synchronicznym. Aktywna surferka i kitesurferka.

Dalsze informacje: https://www.k3-hamburg.de/en/k3/artists/detail/168

Podczas trzydniowych zajęć chciałabym skoncentrować się na różnych strategiach budzenia wrażliwego i uważnego ciała w ruchu oraz na rozwijaniu wrażliwości przestrzennej jaki i zdolności słuchania ruchu. Obserwacja oddechu w relacji do prowadzonego ruchu, oraz niektóre ćwiczenia zaczerpnięte z praktyki Body-Mind Centering®, techniki release oraz improwizacji choreograficznej stworzonej i praktykowanej przez Rosalind Crisp, będą tworzyć bazę dla pracy z ciałem.

Pytania, wokół których chciałabym organizować pracę to przede wszystkim: jak komponować ruch w danej chwili kiedy się ruszamy? Jak prowadzić dialog między świadomie zaplanowaną formą oraz ruchem spontanicznym, wynikającym bardziej z potrzeby ciała niż świadomej decyzji. Jako choreograficzne narzędzie w solowej eksploracji proponuję małe partytury, tworzone w oparciu o formalne parametry ruchu, takie jak: zasięg, rozmiar, natężenie, kierunek, równoczesność, zmienność, rytm i muzykalność, oraz chwilowe partytury tworzone w oparciu o wyobrażenia, które pojawiają się podczas tańca.

Zapraszam wszystkich, którzy/które chcą poświęcić 2 godziny dziennie, przez trzy dni przedświąteczne otwierając się na nowe doświadczenia w tańcu.

Marysia Zimpel uczyła sie tańca od takich wybitnych osobowości jak Gill Clark, Rosalind Crisp oraz Isabelle Schad. Bieganie, pływanie, technika release oraz tak zwane praktyki somatyczne są silnie obecne w jej edukacji i pracy tanecznej. Studiowała taniec współczesny i choreografię w ramach programu HZT na Uniwersytecie der Künste w Berlinie. Na wydziale kulturoznawstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu obroniła pracę magisterską pt. „Praktyka tańca – ruchoma przestrzeń tworzenia siebie”. Swoje prace solowe pokazywała w Berlinie, Wiedniu (w ramach festiwalu ImageTanz 2011), w Amsterdamie, Poznaniu i innych miejscach Europy. W roku 2010 dołączyła do wiedeńskiego kolektywu performatywnego God´s Entertainment, z którym występowała do roku 2012. W 2010 roku rozpoczęła pracę jako tancerka dla Isabelle Schad. W maju 2012 roku została zaproszona do współpracy z Kattrin Deufert i Thomasem Plischke przy projekcie „(En)tropical Institut”. Jest również autorką niezależnego festiwalu performansu Serendypia, który dwukrotnie odbył się w Poznaniu przy współpracy z Galerią Miejską Arsenał.

W ramach porannych zajęć chcemy zaproponować pracę nad kilkoma elementami, takimi jak: muzykalność, przestrzeń, impuls, szybkie podejmowanie decyzji. Zajęcia zaczną się wspólną rozgrzewką, przyjrzeniem się, w jaki sposób używamy naszego ciała: rozkładamy ciężar, używamy zmysłów, w jaki sposób możemy zmienić naszą percepcję by znaleźć nowe motywacje do ruchu. Po serii indywidualnych eksploracji zastosujemy nowo zapoznane narzędzia w improwizowanej pracy grupowej.

W środę 8.09.2010 o godz. 21:00 zapraszamy na improwizację Michaela Schumachera i polskich tancerzy z Towarzystwa Prze-Twórczego. Pokaz odbędzie się na Szachownicy Starego Browaru w ramach programu artystycznego towarzyszącego 4. Spotkaniom Ministrów Kultury Azji i Europy ASEM Poznań 2010. Michael Schumacher i Towarzystwo Prze-Twórcze pracują aktualnie w studio tanecznym Starego Browaru nad nowym spektaklem Just Say It, którego poznańska premiera odbędzie się 28.09.2010 o godz. 19:00. Just say it to projekt stawiający w centrum problem komunikacji (nie)werbalnej we współczesnym świecie.

Niniejszym Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk inauguruje program wspierania publikacji z zakresu współczesnej choreografii, jej historii, teorii i codziennej praktyki, i zaprasza zarówno wydawców, jak i autorów tekstów, do składania wniosków o dofinansowanie autorskich honorariów, także tłumaczy (jeśli projekt wydawniczy dotyczy przekładów nie publikowanych wcześniej w Polsce tekstów).

Od 16 lat fundacja Art Stations wspiera w rozwoju zarówno praktyczki i praktyków, jak i badaczy i badaczki, teoretyków i teoretyczki współczesnej choreografii poprzez wszystkie swoje działania (prezentacje, programy produkcyjne i rezydencyjne oraz publikacje) budując i nieustannie poszerzając świadomość choreograficzną zarówno twórców, jak i publiczności. Skupiając się przede wszystkim na choreografii w jej awangardowych i eksperymentalnych formach, od zawsze pokazujemy jak dziedzina ta wykuwa swe autonomiczne terytorium poszerzając nieustannie własne definicje i programowo wymykając utartym formułom. Wspierając rozwój polskiej choreografii, od pierwszych lat działalności podkreślaliśmy wagę i konieczność pogłębionych choreograficznych badań przy jednoczesnym zwiększaniu widzialności najnowszej choreografii w mediach i pogłębianiu ogólnej wiedzy o jej najnowszych zjawiskach i dedykowanej im teoretycznej i krytycznej refleksji.

W tym celu w 2014 roku powstało stypendium badawcze Grażyny Kulczyk, którego istotnym efektem rzeczowym niezmiennie pozostaje dzielenie się efektami badań z szerszym gronem odbiorców, i które od tego roku (2021) przyznawane jest także na poszukiwania stricte artystyczne. Pragnąc kontynuować naszą pracę w tym obszarze niniejszym zapraszamy do udziału w kolejnym programie, tym razem mającym na celu przede wszystkim zwiększenie widzialności choreografii i towarzyszącej jej refleksji w dedykowanych sztuce i kulturze periodykach (zarówno tradycyjnych, jak i cyfrowych) oraz w zbiorowych publikacjach (książkowych), które pragną włączyć choreografię w obszar swoich zainteresowań.

W ramach programu będziemy wspierać zarówno powstawanie oryginalnych polskich tekstów/artykułów o ważnych (zwłaszcza w obecnym czasie) aspektach współczesnej choreografii, jak i dofinansowywać tłumaczenia istniejących już obcojęzycznych materiałów czy fragmentów książek, które nie zostały dotąd opublikowane w Polsce. Wnioski mogą także dotyczyć tłumaczeń z języka polskiego na obcy, przy potwierdzeniu od międzynarodowego wydawcy gotowości publikacji materiału.

Podążając za nowo ustanowioną zasadą wspierania autorskich honorariów, program pomyślany jest zarówno jako program partnerski dla instytucji / organizacji / wydawnictw (także ubiegających się o wsparcie serii artykułów różnych autorów), jak i dla indywidulanych autorów i tłumaczy, którzy pragną zaangażować się z nami w misję upowszechniania wiedzy i stymulowania dyskursu wokół sztuki choreografii w jej wielorakich formach, zarówno w druku, jak i w formie cyfrowej.

Termin naboru wniosków do programu: 04.05.2021

Wnioski powinny zawierać:

- w przypadku, gdy dofinansowanie dotyczy tekstu oryginalnego, wniosek powinien zawierać krótki opis planowanego tekstu/artykułu (lub serii), dossier autora (z listą dotychczasowych publikacji) oraz list intencyjny / potwierdzenie możliwości publikacji tekstu w konkretnym wydawnictwie (cyfrowym lub drukowanym). O dofinansowanie mogą się starać zarówno bezpośrednio autorzy (osoby fizyczne), jak i wydawcy (organizacja, osoba prawna, wydawnictwo)

- w przypadku, gdy dofinansowanie dotyczy przekładu (pojedynczego tekstu, serii lub fragmentów publiakcji książkowych) wniosek powinien zawierać oryginalny tekst (pdf lub link do tekstu) oraz dossier wcześniejszych przekładów tłumacza, a także oraz list intencyjny / potwierdzenie możliwości publikacji tekstu w konkretnym wydawnictwie (cyfrowym lub drukowanym). O dofinansowanie mogą się starać zarówno bezpośrednio tłumacze (osoby fizyczne), jak i wydawcy (organizacja, osoba prawna, wydawnictwo)

W obu przypadkach prosimy o przedłożenie budżetu projektu / sumy honorarium (honorariów), które dotacja ma pokryć, przy czym Art Stations Foundation zastrzega, ze łączna kwota dotacji nie może być wyższa niż 5000 PLN. Fundacja zastrzega sobie prawo do przyznania częściowego dofinasowania na zgłoszony projekt.

Wnioski należy przesłać na adres: aplikacje@artstationsfoundation.pl

Ewentualne pytania: n.gorzelanczyk@artstationsfoundation.pl

Piotr Zgorzelski zaprasza na intensywne warsztaty polskich tańców tradycyjnych:

Celem naszego spotkania będzie nauka i opanowanie w stopniu podstawowym zasad tańca w metrum nieparzystym (rytmy mazurkowe) oraz w metrum parzystym (rytmy polkowe), a także elementów z nimi związanych takich jak: tańczenie w parze, tańczenie po kole, wirowanie w parze w układzie otwartym i zamkniętym (przynajmniej w dwóch kierunkach), improwizowanie oraz używanie różnego rodzaju ozdobników. Uczestnicy nauczą się tańczyć mazurki i polki.

Przy okazji zajęcia pomogą, przełamać częsty lęk i tremę przed tańczeniem w ogóle, oraz – co bardzo ważne – przed tańczeniem z drugim człowiekiem w parze lub grupie, będąc z nim w bezpośrednim kontakcie – trzymając się za rękę lub obejmując się na wzajem.

Warsztaty wyrobią w Was poczucie rytmu, sprawność słuchania i poruszania się przy muzyce, uzyskania płynności i lekkości tańczenia, a także sprawności współuczestnictwa z innymi w zabawie tanecznej, a także koordynacji przestrzennej zwłaszcza tak ważnej podczas szybkiego wirowania.

Podczas warsztatów zobaczycie, że świat polskiej tradycji tanecznej, dawnych muzykantów, granych przez nich tańców jest piękny, godny lepszego poznania i dzielenia się z innymi. Że jest to świat indywidualnej improwizacji, inwencji, artystycznego wyżycia się, współzawodnictwa i współuczestnictwa. Zobaczycie że polskie tańce mają wszelkie podstawy do tego by być atrakcją i miłą rozrywką, podczas wspólnych zabaw czy spotkań towarzyskich.

Warsztaty przewidziane są przede wszystkim dla osób początkujących i średniozaawansowanych, którzy pragną nauczyć się tańczyć mazurki i polki „po wiejsku”, czyli po prostu naturalnie. Są one także dla tych wszystkich, którzy chcą po prostu spotkać się z innymi, zaprzyjaźnić się i miło spędzić czas wolny. Warsztaty można też potraktować jak zajęcia aerobiku, dzięki którym można pozbyć się zbędnych kalorii. Wszyscy mogą liczyć na miłą atmosferę i dobrą zabawę, po której lepsze samopoczucie, wspaniałe sny i humor na cały tydzień gwarantowane.

Wskazówki praktyczne
Przyda się wam strój wygodny choć nie koniecznie sportowy dziewczyny mogą wziąć ze sobą wirujące spódnice lub sukienki. Warto mieć ze sobą na zmianę drugi podkoszulek i dezodorant, gdyż czasami pot leje się strumieniami. Jako że studio Słodownia +3 w Starym Browarze jest przeznaczone bardziej do Tańca współczesnego zatem wyjątkowo będziemy tańczyli na bosaka lub w skarpetkach.

Będziemy korzystali z repertuaru tanecznego z takich regionów jak: Mazowsze, Kurpie, Kujawy, Radomskie, Małopolska, Wielkopolska Suwalszczyzna i Podkarpacie. Będą one dobrym przygotowaniem do wszystkich tegorocznych jesienno-zimowych imprez i zabaw, organizowanych coraz liczniej w całej Polsce.

W przerwach zobaczycie ciekawe materiały wideo.

Pomiędzy 1 a 8 kwietnia 2016 roku w Studio Słodownia +3 w Poznaniu odbędzie się rezydencja polskich artystów tańca współczesnego, biorących udział w polsko – brazylijskim projekcie Yanka Rudzka. Agnieszki Kryst, Koriny Kordovy, Joanny Leśnierowskiej, Pawła Sakowicza i Janusza Orlika przez 7 dni będą przygotowywać się do pracy nad oryginalną choreografią, która powstanie w ciągu 3-tygodniowego procesu w Salwadorze pod kierunkiem, wyróżnionego nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, duetu: Janusz Orlik/Joanna Leśnierowska (najlepsza choreografia Polskiej Platformy Tańca w Lublinie, listopad 2014).
„Projekt Yanka Rudzka: ZACZYN”, którego premiera będzie miała miejsce na FestiwaluVivadanca 2016 w Brazylii, połączy polskich i brazylijskich tancerzy pozwalając na zbliżenie obu środowisk tanecznych.

Punktem wyjścia do pracy nad projektem jest fantazja o jednym ciele, które mogłoby stać się ruchomą retrospektywą twórczości artystów związanych z Judson Dance Theater. Efektem procesu będzie oprowadzanie po tej (nie)istniejącej wystawie.
Ciało interesuje nas jako pole zapisu i wymazywania, miejsce spotkania różnych praktyk i dyskursów oraz przestrzeń wystawiania.
Podczas rezydencji przyjrzymy się temu, jak awangardowe działania, mające swoje korzenie w latach 60. ubiegłego wieku, ukształtowały rozmaite dyskursy obecne na scenie tańca współczesnego, a także – jak zdążyły odłożyć się w cielesności jej uczestników. Będziemy akumulować praktyki, cytaty i metody.
Komponowanie ruchu rozumiemy jako proces jego archiwizacji, a efemeryczny taniec – jako obiekt muzealny, aktualizujący się i materializując poprzez ciało performera.
Jaki jest ruchowy repertuar codzienności? Czy w „Hand Movie“ nakręconym pół wieku później Yvonne Rainer bawiłaby się swoim smartphonem?

przypominać sobie, przejmować coś od kogoś, rozpowszechniać, przytaczać, wywoływać, wznawiać, cofać się myślą do czegoś, odgrzebywać, cytować, wyliczać, opowiadać, próbować, trenować, utrwalać w pamięci, powracać do czegoś, reaktywować, podejmować coś na nowo, rozprzestrzeniać coś, informować, przenosić, uczyć się, zapominać

Notatka z procesu #1 Miejsce

Ten dokument powstał podczas rezydencji w Poznaniu we wrześniu 2015 roku.

Nigdy nie byliśmy w Nowym Jorku. O Judson Dance Theater dowiedzieliśmy się z zagranicznych książek. W Polsce raczej nie tańczy się w kościołach.

A szkoda.

Notatka z procesu #9 Dresscode

Angielskie słowo „sneakers” nie jest łatwe do przetłumaczenia na język polski. Nikt przecież nie powiedziałby na adidasy „trampki” albo „tenisówki”. Obuwie, które tancerz wykorzystuje na scenie zwykle nie jest używane do treningu. Wystylizowanie ciała codziennego nie jest ani łatwe, ani tanie.

Projekt Przemka Kamińskiego i Mateusza Szymanówki opiera się na praktyce akumulacji cytatów, strategii i metod związanych z nowojorską awangardą taneczną lat 60. XX wieku. W trakcie performansu pamięć staje się pamiętaniem, a wspomnienia i fantazje wprawiane są w ruch za pomocą ciała i dźwięku, stając się podstawą nowej, tworzonej na oczach widzów kompozycji.

Kurator programu Stary Browar Nowy taniec zaprasza gorąco na ostatnie w tym roku spotkanie w ramach taniec.doc. Poza wspominkami (zwłaszcza udanej edycji SBNT na Malcie), obejrzymy przede wszystkim fragmenty innych spektakli choreografów, którzy gościli w Starym Browarze w 2007 roku. Jeśli jeszcze nie widzieliście, albo widzieliście już, ale jesteście głodni widzieć (i wiedzieć) więcej – musicie być z nami!

Rosalind Crisp wychowała się na farmie owiec w Australii. Trenowała w Victorian Ballet School, Melbourne, studiowała technikę release, Body-Mind Centering® i improwizację kontaktową w Europejskim Centrum Rozwoju Tańca w Arnhem, w Holandii w 1991 roku. Założyła Omeo Dance Studio w Sydney, które stało się miejscem jej choreograficznych poszukiwań, otrzymała wiele nagród, w tym stypendium od Rady Australii. Od 2004 roku jej siedzibą jest Paryż, gdzie jest choreograficznym współpracownikiem Carolyn Carlson w Atelier de Paris. Jej praca jest wspierana przez rząd francuski i prezentowane we Francji, Niemczech, Finlandii, Wielkiej Brytanii, Australii. Rosalind Crisp tworzy również prace dla innych zespołów, takich jak Berlin, Two Fish Laban Centre London, University of Melbourne, HZT Uniwersytet w Berlinie (gdzie jest profesorem). Crisp naucza zaróno w całej Europie jak i Australii. Jej trwający projekt danse jest priorytetem jej pracy, tworzy go we współpracy z tancerzami swojego zespołu, w szczególności z Céline Debyser i Maxem Fossati, oraz gośćmi takimi jak : Andreas Müller, Andrew Morrish i szwajcarski gitarzysta Hansueli Tischhauser.

www.omeodance.com

Koło teatrologow zaprasza na pokaz dwóch spektakli Sashy Waltz:

Alle der Kosmonauten, Berlin 1998, 60 min.
No Body, 2002, 86 min.

Prelekcje wygłosi Roman Arndt.

Stary Browar Nowy Taniec dla Dzieci ma już pięć lat! W ciągu tych kilku lat sprowadziliśmy do Poznania najważniejsze spektakle taneczne dla dzieci, przeprowadziliśmy szereg tematycznych warsztatów i stworzyliśmy jedyną w swoim rodzaju instalację dla dzieci już od trzeciego miesiąca życia! W 2015 roku postanowiliśmy kontynuować ideę czwartej odsłony projektu i zaprosić do aktywnego udziału w wydarzeniach dzieci wraz ze swoimi opiekunami, by dalej pogłębiać relacje wewnątrz rodziny. Z okazji piątych urodziny przygotowaliśmy też małą niespodziankę – powracamy z nowym programem i zapraszamy naszych najmłodszych uczestników na różne aktywności dwa razy w miesiącu! To z myślą o nich polscy choreografowie przygotowali kolejny cykl warsztatów, gdzie ruch i zabawa pozostają w centrum uwagi. Włoska Compagnia TPO przywiezie ponownie swój magiczny dywan, na którym tym razem królować będzie motyli taniec. Nie zapominamy też o naszych najnajmłodszych Widzach – „Baby Space”zainstaluje się na drugim piętrze Słodowni późną wiosną i powróci jeszcze raz jesienią. Zaprosimy Was również na spektakl „flying & falling”, który powstanie w koprodukcji z Teatrem o.N. z Berlina. Stary Browar jak zwykle stanie się na najbardziej tanecznym, dynamicznym, kolorowym, a jednocześnie przytulnym i bezpiecznym miejscem. Już nie możemy się doczekać wspólnego świętowania!

Mini-spektakl „Siesta time”, w którym tym razem wystąpią najmłodsi stażem adepci zespołu, i na który składa się cykl miniatur tanecznych przygotowanych przez Natalię Draganik, Ewę Sieńczak i Martynę Kalkowską.

Gorąco zapraszamy na wyjątkowy, piąty już, Wieczór Premier poznańskiej Sceny Tańca Współczesnego działającego na co dzień przy MDK nr 2.

Tym razem będzie to spotkanie szczególne, bo na swój sposób podsumowujące dotychczasową pięcioletnią pracę zespołu, a jednocześnie otwierające nowy rozdział w tanecznej edukacji jego członków. Obok prezentacji efektów pracy dwóch młodszych grup dopiero zaczynających swoją przygodę z tańcem, będziemy mieli okazję zobaczyć także projekt, nad którym zespół intensywnie pracował w mijającym sezonie. Choreograf Natalia Draganik postawiła swoim tancerzom trudne zadanie stworzenia tańca. Będziemy zatem uczestnikami nie tyle skończonej premiery, co tanecznego laboratorium, w którym młodzi artyści debiutują jako twórcy choreografii…

Dances with Camera to międzynarodowy konkurs krótkometrażowych filmów, których wspólnym językiem jest ruch i taniec. W ramach pokazów konkursowych prezentowane są filmy tańca z całego świata, odsłaniające przez widzami nieograniczone możliwości fizycznej ekspresji i filmowego obrazowania.

W tym roku zostały wyselekcjonowane 23 tytuły z 14 krajów, które będą konkurowały o uznanie Jury i publiczności. W programie znalazły się filmy fabularne, dokumenty, animacje, a także projekty eksperymentalne i choreograficzne impresje. Są wśród nich propozycje refleksyjne, ale też filmy urzekające humorem. Jak zawsze nie zabraknie tańca, cielesnej narracji, ale także zaskakujących ruchowych poszukiwań.

Dances with Camera jest częścią Short Waves Festival już od 5. lat, a pokazy konkursowe niezmiennie cieszą się popularnością zarówno wśród miłośników tańca, jak i filmu. Dlatego z okazji 10. edycji Festiwalu oprócz konkursowych pokazów Dances with Camera przygotowaliśmy także specjalny pokaz polskich filmów tańca Dances with Camera: Polish Moves.

PROGRAM

wtorek, 20 marca, godz. 19:00 (90’ + Q&A)
Heron / Roxana Barba / USA / 5 min. / 2016
Six Solos / Simon Fildes / Wielka Brytania / 7 min. / 2016
In search of lost time / Marta Renzi / USA / 9 min. / 2017
Home / Nicola Hepp / Holandia / 1 min. / 2017
Porcelain / Roswitha Chesher / Wielka Brytania / 7 min. / 2017
Cold Storage / Thomas Freundlich / Finlandia / 9 min. / 2016
Kâbus / Alice Fargier / Francja / 8 min. / 2017
Cargo / Jasmine Ellis / Niemcy / 4 min. / 2017
The Leaning and the Blind / Sara Pathirane / Finlandia / 12 min. / 2017
Жар Птица (Firebird) / Velislava Gospodinova / Bułgaria / 7 min. / 2016
The Dance of the Living Stones / Angelo De Grande / Włochy / 5 min. / 2017
Dance Rome Rise / Javier Cardenete Rivera / Włochy / 8 min. / 2016
True Love Waits / Adi Halfin / Izrael / 3 min. / 2017

środa, 21 marca, godz. 19:00 (90’ + Q&A)
Above the Light / Heike Salzer / Wielka Brytania / 6 min. / 2016
Skuggdjur (Shadow Animals) / Jerry Carlsson / Szwecja / 22 min. / 2017
The doubts and reflections of Eve / Eva Campos Suarez / Hiszpania, Polska / 9 min. / 2017
Kalt (Cold) / Sven Niemeyer / Niemcy / 6 min. / 2017
Eurêka ! / Menka Nagrani / Kanada / 15 min. / 2016
60 PULSES / Aliki Chiotaki / Grecja / 3 min. / 2016
The Yellow Room / Kitty McNamee / USA / 5 min. / 2017
Bhairava / Marlene Millar / Kanada / 14 min. / 2017
Ballata dell’ipocondria / Antonello Matarazzo / Włochy / 6 min. / 2017

Dances with Camera 2019

Dances with Camera to międzynarodowy konkurs krótkometrażowych filmów, których wspólnym językiem jest ruch i taniec. Program Dances with Camera jest częścią Short Waves Festival już od 6. lat, prezentując wyselekcjonowane filmy tańca z całego świata.

Oprócz pokazów konkursowych, w tym roku zaprezentujemy także specjalny pozakonkursowy pokaz Dances with Camera: Germany Now! — wyjątkowa selekcję filmów tańca niemieckich artystów, przygotowaną we współpracy ze stowarzyszeniem TANZRAUSCHEN z Wuppertalu, oraz POOL Internationales TanzFilmFestival z Berlina.

Program wieczoru pierwszego:

Red Dirt Dances
USA 2018. 15’. Reżyseria: Marta Renzi.

In the House of Mantegna
Włochy 2017. 7’. Reżyseria: Michele Manzini.

Bailaora
Hiszpania 2018. 15’. Reżyseria: Rubin Stein.

La Volière
Kanada 2017. 14’. Reżyseria: Vincent René-Lortie.

Perpetual Motion
Izrael 2018. 6’. Reżyseria: Micah Smith.

Vanitas
Brazylia 2017. 6’. Reżyseria: Vinícius Cardoso.

Competing for Sunlight: Ash
Austria 2017. 4’. Reżyseria: Dagmar Dachauer.

Through the Supermarket in Five Easy Pieces
Finlandia 2017. 9’. Reżyseria: Anna Maria Joakimsottir-Hutri.

Digital Afterlives
Australia 2018. 5’. Reżyseria: Richard James Allen, Karen Pearlman.

And So Say All of Us
USA 2018. 10’. Reżyseria: Mitchell Rose.

Dances with Camera: Germany Now!

Dances with Camera: Germany Now! to wyjątkowa selekcja niemieckich filmów tańca, stworzona we współpracy z partnerami z Wuppertalu i Berlina – przybliżająca artystyczną atmosferę tych dwóch słynących z tańca niemieckich miast.

Program zrealizowano przy wsparciu Goethe Institut. Po projekcji zapraszamy na spotkanie z zaproszonymi twórcami filmów.

Dances with Camera 2019

Dances with Camera to międzynarodowy konkurs krótkometrażowych filmów, których wspólnym językiem jest ruch i taniec. Program Dances with Camera jest częścią Short Waves Festival już od 6. lat, prezentując wyselekcjonowane filmy tańca z całego świata.

Oprócz pokazów konkursowych, w tym roku zaprezentujemy także specjalny pozakonkursowy pokaz Dances with Camera: Germany Now! — wyjątkowa selekcję filmów tańca niemieckich artystów, przygotowaną we współpracy ze stowarzyszeniem TANZRAUSCHEN z Wuppertalu, oraz POOL Internationales TanzFilmFestival z Berlina.

Program wieczoru drugiego:

Vanity
Francja, USA 2017. 11’. Reżyseria: Florent Schwartz.

Waiting for Color
Bułgaria, USA 2018. 7’. Reżyseria: Kosta Karakashyan.

Una Danza Dentro (A Dance Within)
Włochy 2018. 25’. Reżyseria: Omar Soffici.

Altera
Francja 2018. 11’. Reżyseria: Baptiste Rouveure.

Svavar Knutur – The Hurting
Niemcy 2018. 5’. Reżyseria: Kay Otto.

Time Subjectives in Objective Time
Finlandia, Rosja 2017. 6’. Reżyseria: Kati Kallio.

Sisters
Holandia 2018. 15’. Reżyseria: Daphne Lucker.

Traverse
Kanada 2018. 13’. Reżyseria: Marlene Millar.

Wykonawcy przesłuchiwani. Tytuł mówi wszystko: dwójka perfromerów w krzyżowym ogniu pytań. Ona, Simone Aughterlony, niesamowita tancerk amerykańsko-berlińskiej choreografki Meg Stuart. On, Thomas Wodianka, błyskotliwy aktor Christopha Marthalera. Ich siłą jest bycie sobą.

Spektakle o mechanizmach teatru… Kim są wykonawcy, gdy stają przed widownią? Jaka jest tak naprawdę różnica i gdzie przebiega granica między teatralnym, nierealnym (nieprawdziwym?) a prywatnym, realnym (prawdziwym?)? Jak bardzo nieprawdziwi jesteśmy w zwykłym życiu, jak bardzo nieprawdziwi na scenie? Publiczność jest wspólnikiem wszelkich zdarzeń. Nie ma innego wyjścia jak oceniać to, co widzi. Tutaj przesłuchuje się wykonawców. Wy jesteście sędziami. Co o nich myślicie?

“Performers on Trial” to spektakl w procesie ciągłego testowania, w którym wykonawcy są non stop świadomi bycia obserwowanym i ocenianym przez widza. Zdają się niezmordowani w próbach udowodnienia publiczności swojej niewinności i przekonywaniu jej o swej wartości.

Publiczność jest tu jednocześnie sędzią i świadkiem. Widzowie mają prawo zaangażować się i wziąć udział w spektaklu akceptując rolę świadka. W ten sposób mają wpływ na rozwój przedstawienia. Ale mogą także zdystansować się wobec działań na scenie stając się oceniającym i kontrolującym obserwatorem, pozostającym emocjonalnie bezstronnym.

Spektakl zgłębia różnorakie znaczenia „bycia przesłuchiwanym” jako wykonawca. Gra z tematem poddawania się testowi. Zadaje pytania w stylu: czy to co robisz jest wartościowe, prawdziwe, szczere? Czym jest tak naprawdę szczery spektakl?

Simone Aughterlony pochodzi z Nowej Zelandii. Począwszy od 1994 pracowała z wieloma europejskimi choreografami m.in. z Lisą Densem i Carol Brown, a następnie w 2000 r. dołączyła do zespołu Meg Stuart / Damaged Goods i współtworzyła głośny spektakl „Highway 101” oraz zastąpiła Meg Stuart w kultowej choreografii „Disfigure Study”. Odkąd podążając za Meg Stuart zamieszkała w Zürichu, wzięła udział w „We can work it out”, teatralnej produkcji Stefana Puchera, współpracowała jako choreograf z Falkiem Richterem (For Belter Word-7 seconds. 2003) oraz oczywiście tańczyła w głośnych szwajcarskich spektaklach Damaged Goods („alibi; visitors only”). Simone uczyła tańca w ramach warsztatów dla Damaged Goods, podczas Wiener Tanzwochen oraz w Tanzhaus Zürich. Odkąd Meg Stuart przeniosła się do Berlina, Simone pracuje jako niezależna tancerka i choreograf. Duet Perfromers on Trial (2005) jest drugim spektaklem Simone i rozwinięciem jej debiutanckiego sola Private property (2004). Najnowszy spektakl grupowy „Bare Back Lying” miał swoją premierę także w 2005 roku.

Thomas Wodianka studiował medycynę, a następnie aktorstwo w Hamburgu. Był członkiem zespołu Schauspielhaus Zurych za dyrekcji Chrostopha Marthalera. Grał w spektaklach Stefana Puchera, Falka Richtera, Christopha Marthalera i Meg Stuart, gdzie po raz pierwszy współpracował z Simone. Od 2005 r. kontynuuje pracę z Pucherem w berlińskiej Volksbuehne jednocześnie współpracując nad niezależnymi produkcjami z Simone Aughterlony i Davisem Freemannem

W dniach 4 – 10 lipca 2019r. Anna Godowska i Slawomir Krawczyński z zespołem wracają do Studio Słodownia +3 by podjąć pierwsze kroki w stronę filmowej wersji spektaklu „Bataille i świt nowych dni” (koprodukowanego przez Art Stations Foundation w 2016 roku).

W dniach 8-10.07. w naszym studio odbędą się poprzedzone próbami zdjęcia próbne do pełnometrażowego filmu tańca w reżyserii Sławka Krawczyńskiego i choreografii Anny Godowskiej. Autorem zdjęć będzie Krzysztof Gromek, muzykę skomponuje Peter Łyczkowski. W zdjęciach próbnych zatańczą: Aleksandra Bożek Muszyńska, Natalia Dinges, Zofia Tomczyk, Bartosz Ostrowski, Łukasz Przytarski, Piotr Skalski oraz 20 tancerek i tancerzy z Poznania i Polski, którzy pomogą twórcom projektu zainscenizować scenę tanecznej imprezy 'w duchu’ Georges’a Bataille’a.

Podstawową ideą Solo Projektu, którego pierwsza edycja odbyła się rok temu, jest wspieranie młodych polskich twórców tańca w poszukiwaniach własnego, indywidualnego języka artystycznego.

Program przeznaczony jest dla tancerzy i początkujących choreografów, których zainteresowania wychodzą poza tradycyjnie rozumiany „teatr tańca”. Szczególny nacisk, zgodnie z ideą całego programu Stary Browar Nowy Taniec, postawiony jest tutaj na proces twórczy i artystyczny eksperyment z nadzieją na podjęcie przez artystów refleksji nad sztuką tańca i być może zredefiniowania samego jego pojęcia lub poszukiwania nowych środków cielesnej ekspresji.

Jedynym wymogiem formalnym projektów zgłoszonych w tym roku do konkursu była prośba o odrzucenie wszelkich rekwizytów i „ograniczenie” scenografii spektaklu do pustej przestrzeni co wynika bezpośrednio z towarzyszącemu tegorocznemu projektowi motta – słów angielskiego choreografa Jonathana Burrowsa: do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim – głowa.

Wyłonieni w drodze konkursu tegoroczni rezydenci Starego Browaru – Dominika Knapik / Renata Piotrowska / Konrad Szymański – już od początku kwietnia intensywnie pracują nad swoimi spektaklami – gorąco zapraszamy na premierowe spotkanie z ich solami!

Dominika Knapik
Sama siebie nazywa „poszukującym aktoro-tancerzo-choreografem”. Jest absolwentką Studia Baletowego Opery Krakowskiej i PWST w Krakowie i od zawsze porusza się pomiędzy tańcem i aktorstwem. Obecnie interesuje ją praca na przecięciu dyscyplin: teatru, tańca i filmu. Pochodzi z Krakowa, tam też współtworzyła grupę taneczną Hoplaaa. Po premierze „jak wam się podobam?” zajmie się intensywniej, produkcją tanecznych eksperymentów filmowych. SOLO PROJEKT to dla niej szansa stworzenia pierwszego w swoim życiu w pełni autorskiego projektu i możliwość zmierzenia się z własnymi choreograficznymi marzeniami.

Renata Piotrofska
Aktorka (absolwentka Akademii Teatralnej), contact improviser, choreografka, psychoterapeutka tańcem i ruchem (Instytut DMT).Wolny strzelec. Współpracuje na stałe z Teatrem Academia z Warszawy. Uczestniczyła w wielu warsztatach, stażach i projektach metody improwizacji i kontakt improwizacji w Polsce i za granicą (m.in. z Andrew Harwoodem, Carol Swann, Michaelem Schumacherem, The School of New Dance Development w Amsterdamie). Prowadzi warsztaty z improwizacji teatralnej i tanecznej. Tworzy własne choreografie i ruch sceniczny do spektakli. Pochodzi z Warszawy i tam obecnie mieszka. Praca w ramach PROJEKT SOLO 2007 będzie jej pierwszym spektaklem solowym.

Konrad Szymański
Obecnie jest studentem czwartego roku holenderskiej uczelni tańca współczesnego Rotterdam Dance Academy, na kierunku performer. To tu miał okazję pracować z doświadczonymi tancerzami i choreografami i współtworzyć projekty ze studentami z wydziału choreografii. Zaczynał jako tancerz tańca towarzyskiego, potem kursant warsztatów tańca. Rok przed rozpoczęciem profesjonalnej edukacji pracował w Operze na Zamku w Szczecinie. Poza tańcem pasjonuje się fotografią, w szczególności teatralną i portretową. W tańcu pasjonuje go siła improwizacji ruchowej jako droga do poznania… również życia.

Aleksandra Borys
od roku 2003 absolwentka Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Łodzi, finalistka konkursu baletowego „Najlepszy Absolwent Szkół Baletowych 2003” w Szczecinie. Przez dwa lata brała udział w projektach tanecznych w Polsce oraz uczestniczyła w warsztatach w kraju i za granicą. Obecnie studentka drugiego roku Codarts-Dance Academy w Rotterdamie.

Podstawową ideą programu rezydencyjnego Solo Projekt Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk (którego pierwsza edycja odbyła się w 2006 roku) jest wspieranie polskich twórców tańca w poszukiwaniach własnego, indywidualnego języka artystycznego. Program zakłada wspieranie tych artystów, którzy gotowi są do podejmowania artystycznego ryzyka jakie niesie ze sobą eksperymentowanie z własnym ciałem i poszukiwanie nowej oryginalnej formy spektaklu. Stąd główny nacisk projektu położony został nie tyle na stworzenie produktu-spektaklu, ale na samym procesie twórczym, a młodzi artyści wspierani są w ramach programu nie tylko produkcyjnie, ale i merytorycznie. Dzięki temu w ramach trzech poprzednich edycji Solo Projektu powstało w Starym Browarze 8 spektakli o zupełnie odmiennej estetyce eksponujących każdorazowo indywidualne zainteresowania każdego choreografa.

Program przeznaczony jest dla profesjonalnych tancerzy i początkujących choreografów, których zainteresowania wychodzą poza tradycyjnie rozumiany „teatr tańca”. Stąd też jedynym wymogiem formalnym projektów zgłaszanych do konkursu jest „ograniczenie” scenografii spektaklu do PUSTEJ PRZESTRZENI. Ideę całego projektu trafnie określa motto rezydencji z 2007 r. – słowa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Ta właśnie „recepta” towarzyszy kolejnym edycjom Solo Projektu.

W ramach programu od 2006 roku powstało w Starym Browarze już 8 spektakli solowych (w maju 2009 dołączą kolejne trzy). Rezydencje otrzymali Janusz Orlik (Poznań), Anita Wach (Warszawa), Konrad Szymański (Łódź), Dominika Knapik (Kraków), Renata Piotrowska (Warszawa), Marcin Janus i Barbara Bujakowska (Kraków), Tomasz Bazan (Lublin) i Karol Tymiński (Warszawa) oraz w tym roku Ramona Nagabczyńska (Warszawa), Małgorzata Haduch (Kraków) i Magda Przybysz (Kraków). Spektakle Anity Wach, Tomka Bazana i Dominiki Knapik zostały wyselekcjonowane spośród kilkudziesięciu zgłoszeń do prezentacji w ramach Polskiej Platformy Tańca odbywającej się w Poznaniu w październiku 2008 roku.

Dla wielu z młodych rezydentów Browaru Solo Projekt był szansą choreograficznego debiutu i stał się momentem przełomowym w ich karierze. Program na stałe wpisał się w krajobraz polskiej sceny tanecznej, o czym świadczy rosnąca z roku na rok liczba aplikacji o stypendium, a także zgłoszenia od polskich absolwentów zagranicznych uczelni, którzy marzą o pracy w kraju i dla których rezydencja w Browarze jest pierwszym krokiem do powrotu z artystycznej emigracji (tak było choćby w przypadku Karola Tymińskiego czy dwu tegorocznych rezydentek – Ramony Nagabczyńskiej i Malgorzaty Haduch – absolwentów szkół tańca w Brukseli, Londynie i Amsterdamie). Gorąco zapraszamy na tegoroczne PREMIERY Solo Projekt 2009 – 29 maja i drugi pokaz spektakli w niedziele – 31 maja!

Hooman Sharifi (opiekun artystyczny) urodzony w Iranie, mieszka dziś w Norwegii. w 1989 roku, w wieku 15 lat, przeprawił sie samotnie do Europy. Jego pierwsze doświadczenia taneczne to hip-hop i street-jazz. Gdy miał 21 lat poznał technikę klasyczną i modern. W 1997 roku został przyjęty na trzyletnie studia choreograficzne w National College of Ballet and Dance w Oslo. Od zawsze Hooman interesował się zarówno tańcem, jak i teatrem, a po studiach pracował jednocześnie na polu sztuk scenicznych i wizualnych. W roku 2000 stworzył własny zespół Impure Company. Hasło „sztuka = polityka”, gdzie „społeczna świadomość i zaangażowanie” określają słowo „polityka”, są do dziś mottem Impure Company wskazując na przekonania choreografa czym jest, i czym powinna być, sztuka.

Jan Cybis operator filmowy. Autor zdjęć do wielu filmów reklamowych, krótkometrażowych, teledysków oraz kilku filmów dokumentalnych. Od 2007 roku zajmuje się również reżyserią światła w spektaklach tańca. Urodził się i mieszka w Warszawie.

Peter Pleyer (coaching Solo Projekt 2009 – selekcja) uczył się tańca w european dance development center przy Art Academy w Arnhem w Holandii. Pracował w Nowym Jorku z Yoshiko Chuma jako tancerz i asystent choreografa oraz w Paryżu z Markiem Tompkinsem. Od lat współpracuje z Eszter Gál w Budapeszcie. Interesuje się improwizacją – wystąpił na Impro Festival w Nowym Jorku oraz na paryskich obchodach dwudziestolecia contact improvisation. Opracowuje choreografie do własnych występów (jest laureatem konkursu choreograficznego w Groningen). Od 2000 roku mieszka w Berlinie. Ostatnio oddaje się zgłębianiu tajników teorii tańca. Często prowadzi i nadzoruje projekty performatywne w Niemczech i Szwecji. Koncentruje się tam na nowych metodach treningu tanecznego i kompozycji – takich, w których kluczową rolę odgrywa improwizacja. „Choreographing books” to spektakl/instalacja/wykład, prezentujący jego pogląd na rozwój szkół tańca w Stanach Zjednoczonych i Euopie oraz opowiadający o fascynacji książkami o tańcu. Peter jest współtwórcą projektów edukacyjnych dla choreografów w Berlinie, a także częścią osobowości fikcyjnej polskiej tancerki Veroniki Blumstein. Od 2007 pełni funkcję dyrektora artystycznego berlińskiego festiwalu młodej choreografii – Tanztage Berlin. W lutym 2009 prowadził w Browarze coaching dla kandydatów na rezydentów Solo Projekt 2009.

Małgorzata Haduch rodowita krakowianka, absolwentka School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie; pracuje niezależnie jako choreografka i tancerka, reżyseruje spektakle oraz organizuje wydarzenia związane z tańcem współczesnym i improwizacją w takich krajach jak Holandia, Chile, Brazylia, Japonia. Jej sposób patrzenia na taniec kształtowali tacy artyści jak Katie Duck, David Zambrano, Robert Steijn, Michael Schumacher i Carlas Salas, którzy znacząco przyczynili się do jej doświadczenia jako choreograf i performer. W 2007 roku była gościnnym choreografem w Royal Scottish Academy Of Music and Drama w Glasgow, Szkocja. Rok temu spędziła siedem miesięcy w Peru realizując projekt choreograficzny z grupą teatralną Deciertopicante (Tacna). Ten projekt był inicjatywą Theatre Embassy i fundacji Hivos z Holandii a stypendium artystyczne zostało jej przyznane przez Instytut Adama Mickiewicza z Warszawy. Jest inicjatorką kolektywu artystycznego Unfinishd Company, który skupia międzynarodowych artystów z różnych dziedzin sztuki – taniec współczesny, muzyka, video, fotografia, instalacje. Unfinishd Company występuje regularnie w zmiennych konstelacjach od 2006 roku.

Ramona Nagabczyńska pracuje jako tancerka, choreograf i performer w Londynie (gdzie dotąd mieszkała) i od niedawna także – w Polsce. Edukację taneczną rozpoczęła w Warszawskiej Szkole Baletowej. Następnie kontynuowała naukę w kierunku tańca współczesnego w Hochschule fur Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie pod kierownictwem Dietera Heitkampa i członków The Forsythe Company. Rok później przeniosła się do Londynu gdzie uczęszczała do London Contemporary Dance School. W sezonie 2005/2006 pracowała w Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu. Po powrocie do Londynu rozpoczęła współpracę m.in. z Codigo Dance Project, Darkin Ensemble, Clod Ensemble, Tom Dale Company i 30 Bird. Od 2008 roku jest członkiem kolektywu Universal Law of Impermanence (U/LOI) założonego przez Kaję Kołodziejczyk związaną dotąd z brukselskim zespołem Rosas. Proces twórczy ich spektaklu „Brith Out” odbył się m.in. w Starym Browarze w marcu 2008 w ramach projektu „Resonance”, a premierę miał w warszawskim CSW w ramach festiwalu ROZDROŻE 2008.

Magdalena Przybysz tancerka / performerka z Krakowa. Tam, w Eksperymentalnym Studio Tańca Iwony Olszowskiej zdobywała doświadczenie, uczestnicząc w warsztatach organizowanych przez zespół, głównie z dziedziny improwizacji, kontakt improwizacji, butoh i technik świadomościowych, a także współtworząc projekty oparte na improwizacji strukturalnej. W 2004 roku równolegle do działań związanych z EST rozpoczęła swoją niezależną drogę, jak sama określa „badaczki przestrzeni“ realizując autorskie projekty oparte na sound and movement development, podejmując współpracę z twórcami innych dziedzin sztuki („Muzeum“, „Ikus Reiknub“, „ElectriCity“, “Soloists“-„JApONiONA“, „Yoko Ono…without Lennon“). Doktorantka UJ w Krakowie (dysertacja o fenomenologii zjawisk transowych); Mistrz Praktyk Neurolingwistyczego Programowania.

Program STARY BROWAR NOWY TANIEC NA MALCIE to festiwalowa prezentacja w pigułce projektu Stary Browar Nowy Taniec – unikatowego, kilkupoziomowego (spektakle, wykłady, warsztaty, produkcje i rezydencje) programu tańca współczesnego realizowanego przez Kulczyk Foundation od października 2004 roku.

Misją projektu jest popularyzacja i promocja sztuki tańca, a zwłaszcza jej najnowszych awangardowych trendów (choreografia konceptualna, performance art, body art, zjawisk z pogranicza sztuk wizualnych i performatywnych) oraz wspieranie rozwoju młodej polskiej choreografii poprzez stworzenie regularnej „przestrzeni kreacji” – miejsca prób i produkcji oryginalnych spektakli oraz wymiany doświadczeń między artystami różnych krajów. Stąd poza regularnymi prezentacjami spektakli, w programie szczególną wagę przywiązuje się do wspierania rozwoju młodych polskich profesjonalistów.

Poprzez stworzony w 2006 roku program rezydencyjny (SOLO PROJEKT) czy serię artystycznych treningów z uznanymi choreografami z zagranicy (coachingi) Kulczyk Foundation pragnie bowiem zachęcać młodych twórców (zwłaszcza tych, których zainteresowania wychodzą poza tradycyjnie rozumiany „teatr tańca”) do poszukiwań własnego artystycznego języka i nowych środków cielesnej ekspresji eksponując przy tym potrzebę ciągłej refleksji nad sztuką tańca i jego redefinicji. Program prezentujący zarówno artystów polskich jak i zagranicznych skłania także do porównań i konfrontacji rodzimych osiągnięć z mistrzowskim poziomem spektakli zagranicznych gości. Jest także odpowiedzią na głód poznania najnowszych osiągnięć światowej choreografii i gotowość polskiej publiczności do bycia dla artystów tańca w pełni świadomym i gotowym do dyskusji widzem-partnerem.

Zapraszamy na tegoroczny festiwal taneczny.

Program STARY BROWAR NOWY TANIEC NA MALCIE to festiwalowa prezentacja w pigułce projektu Stary Browar Nowy Taniec – unikatowego, kilkupoziomowego (spektakle, wykłady, warsztaty, produkcje i rezydencje) programu tańca współczesnego realizowanego przez Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk od października 2004 roku.{/h4}

Misją projektu jest popularyzacja i promocja sztuki tańca, a zwłaszcza jej najnowszych awangardowych trendów (choreografia konceptualna, performance art, body art, zjawisk z pogranicza sztuk wizualnych i performatywnych) oraz wspieranie rozwoju młodej polskiej choreografii poprzez stworzenie regularnej „przestrzeni kreacji” – miejsca prób i produkcji oryginalnych spektakli oraz wymiany doświadczeń między artystami różnych krajów. Stąd poza regularnymi prezentacjami spektakli, w programie szczególną wagę przywiązuje się do wspierania rozwoju młodych polskich profesjonalistów.

Poprzez stworzony w 2006 roku program rezydencyjny (SOLO PROJEKT) czy serię artystycznych treningów z uznanymi choreografami z zagranicy (coachingi) Kulczyk Foundation pragnie bowiem zachęcać młodych twórców (zwłaszcza tych, których zainteresowania wychodzą poza tradycyjnie rozumiany „teatr tańca”) do poszukiwań własnego artystycznego języka i nowych środków cielesnej ekspresji eksponując przy tym potrzebę ciągłej refleksji nad sztuką tańca i jego redefinicji. Program prezentujący zarówno artystów polskich jak i zagranicznych skłania także do porównań i konfrontacji rodzimych osiągnięć z mistrzowskim poziomem spektakli zagranicznych gości. Jest także odpowiedzią na głód poznania najnowszych osiągnięć światowej choreografii i gotowość polskiej publiczności do bycia dla artystów tańca w pełni świadomym i gotowym do dyskusji widzem-partnerem.

Zapraszamy na tegoroczny festiwal taneczny.

Taniec.doc to nowy program towarzyszący kolejnej edycji projektu STARY BROWAR NOWY TANIEC. Zeszłoroczne doświadczenia (pospektaklowe spotkania z artystami) pokazały jak duża jest wśród poznańskiej publiczności potrzeba dyskusji nad sztuką tańca, ale także jak wielki jest głód konkretnej wiedzy o tańcu współczesnym wzbogacającej doświadczenia artystyczne o istotny dla wielu spektakli historyczny i teoretyczny kontekst.

W ramach programu taniec.doc będziemy prezentować publiczności materiały dokumentalne o tańcu oraz rejestracje kultowych spektakli, zapraszać specjalistów, których wykłady pomogą spojrzeć na prezentowane w Studio w Słodowni spektakle w odpowiedniej perspektywie oraz dyskutować o najnowszych problemach współczesnej choreografii.

Na październikowy inauguracyjny wieczór taniec.doc złożą się krótkie dokumentacje pierwszej edycji NOWEGO TAŃCA oraz pokaz wielokrotnie nagradzanego filmu o pracy szwajcarskiego choreografa Gilles’a Jobin – jednej z gwiazd czerwcowego podsumowania sezonu Nowego Tańca w Studio.

Będzie to doskonałym pretekstem by raz jeszcze porozmawiać krytycznie o zeszłorocznych wydarzeniach i najbliższych wydarzeniach w ramach tegorocznego programu STARY BROWAR NOWY TANIEC.

Zacznijmy wreszcie otwarcie rozmawiać o polskim tańcu. Nazwijmy sprawy po imieniu: w polskim tańcu nie dzieje się dobrze. Ta niewygodna (zwłaszcza dla środowiska) prawda jest o tyle trudniejsza do zaakceptowania, że źródeł problemów nie można poszukiwać tylko i wyłącznie w trudnej sytuacji finansowej i braku oficjalnego wsparcia dla tej formy sztuki…

Prawdą jest, że brak w Polsce tanecznych instytucji i specjalistów, bo też nie ma tanecznej edukacji (ani praktycznej ani teoretycznej), nie ma tanecznego pisma, nie tłumaczy się książek, nie ma rządowych programów wspierania – grantów, stypendiów – nie ma scen, nie promuje się tańca w prasie itd. itd…

Ale istnieje też druga strona medalu: z pewnością wiele problemów spowodowanych jest w/w sytuacją, ale – czy utrzymująca się od lat trudna sytuacja tańca może także wynikać po części z faktu, że polski taniec nie jest w stanie zainteresować sobą tych, co mogliby o jego przyszłości decydować? I nie myślę tu o skromnych możliwościach promocyjnych….

Od kilku lat (najpierw z racji regularnego pisania o tańcu, teraz jako kurator tańca w poznańskim Starym Browarze) podróżuję po europejskich festiwalach – tych największych, prezentujących taneczne gwiazdy i tych mniejszych – poszukujących talentów i promujących najmłodszych twórców. Bardzo rzadko oglądam tam artystów z Europy Wschodniej. A jeśli już znajdzie się w programie wschodni rodzynek (rozpoznawalne są już nazwiska Eduarda Gabii z Rumunii, czeskiego duetu Lhotakova-Skoup czy Estończyków Marta Kangro i choreografów zrzeszonych w grupie United Dancers of Zuga), na pewno nie będzie to jeszcze przez jakiś czas żaden spektakl polski. Dlaczego? dlaczego nawet w naszej „Wschodniej grupie” ciągniemy się w ogonie? Przecież dzielimy bardzo podobną historię: taniec współczesny we Wschodniej Europie zaczął się intensywnie rozwijać mniej więcej w tym samym czasie – po upadku systemu komunistycznego?

Zapraszam na wykład wprowadzający w temat bieżącej sytuacji tańca współczesnego w Polsce. Będzie to wprowadzenie do jego historii i próba krytycznego (od strony artystycznej) spojrzenia na jego stan obecny. Będzie to też doskonała okazja by oficjalnie otworzyć nową linie programową w ramach programu Stary Browar Nowy Taniec – serię CO Z TYM TAŃCEM?- w której będziemy prezentować polskich artystów, (często tych nigdy wcześniej nie występujących w Poznaniu), i tym samym rysować aktualną polską taneczną mapę i w odpowiednim kontekście dyskutować nad kondycją – i przyszłością – tańca w Polsce. Pierwszy spektakl w cyklu już 23.03. – 2moreless warszawskiej Grupy Koncentrat

Zapraszamy na pierwsze w tym roku spotkanie w ramach programu Taniec.doc – cyklu rozmów-wykładów poświęconych różnym zagadnieniom z historii i teorii współczesnego tańca.

Tym razem bohaterem wieczoru (jak i całego miesiąca w Studio w Starym Browarze) będzie IMPROWIZACJA. Czym jest? kiedy pojawiła się w tańcu? i jakim sposobem (i czy słusznie) zrobiła w nim tak oszałamiającą karierę? Ekspresja niczym nieskrępowanej twórczej osobowości i podświadomości czy przesiąknięty narcyzmem i egocentryzmem ślepy zaułek?

Na te i inne pytania spróbujemy odpowiedzieć podczas wykładu będącego dobrym wprowadzeniem do idących w ślad za nim improwizacyjnych warsztatów i pokazu pracy (23.02) Michaela Schumachera (USA/Amstedam) – jednego z najciekawszych improwizatorów na dzisiejszych europejskich scenach.

W 2001 roku dwoje uznanych artystów – brytyjski choreograf Jonathan Burrows i holenderski reżyser teatralny Jan Ritsema – stworzyli blisko godzinny spektakl oparty w całości na improwizacji. Tych dwoje niemłodych już wykonawców porusza się w nim niezależnie od siebie, w różnym, ale raczej niespiesznym tempie; ich ruch składa się z zestawień najprostszych kroków i gestów i wygląda w dużej mierze jak wypróbowywanie różnych wariantów kilku podstawowych kombinacji. Po kilku minutach spektaklu staje się jasne, że prostota, czy nawet banalność kroków, jest zamierzona: wykonawcy nie ryzykują żadną bardziej wymyślną figurą czy kontaktem; nie patrzą na siebie, nie prowadzą żadnego dialogu, zdają się występować jako osoby prywatne, nie mające nic wspólnego z tańcem, na ich twarzach maluje się najpierw skupienie, potem zdziwienie ograniczonymi możliwościami własnej ruchowej inwencji, zaraz potem zmęczenie i pokrywane niepewnym uśmiechem zażenowanie, gdy z coraz większą częstotliwością powracają do nich te same kroki i gesty. Sytuacja nie zmienia się aż do 55 minuty, kiedy to Burrows i Ritsema zatrzymują się i dziękują publiczności za uwagę. Spektakl nosi tytuł „Weak Dance Strong Questions”.

Nie bez znaczenia jest fakt, że na tak radykalny eksperyment pozwolili sobie artyści, którzy zazwyczaj tworzą, a nie wykonują spektakle. Nie bez kozery również nadali swemu „spektaklowi” tak znaczący tytuł. Ku zdumieniu widowni przez nieznośnie długie i nudne 55 minut starali się stawiać swe „mocne pytania” i nie zmierzać do żadnych konkluzji, ale „mocny” w tym spektaklu okazał się także (a może przede wszystkim) pomysł wykorzystania na scenie improwizacji -improwizacji, która w świadomości wielu twórców i odbiorców jest zjawiskiem fascynującym, uświęconą kilkudziesięcioletnią praktyką najlepszą metodą poszukiwania coraz to nowych form ruchu, na pewno nie środkiem do produkowania „słabego tańca”…(…) ogólny – komiczny – wydźwięk przedstawienia kwestionuje metodę improwizacji jako środek i drogę rozwijania tanecznej sztuki, obnaża jej słabe strony, pokazuje ryzyko jakie ze sobą niesie – ryzyko utknięcia w ślepej uliczce pustego eksperymentowania i żonglowania ludzkim ciałem przy jednoczesnym zapominaniu o treści. Burrows i Ritsema konfrontują ponadto widownię z jej przyzwyczajeniami i stereotypowymi postawami wobec tańca i improwizacji właśnie – nieustannym oczekiwaniem scenicznych fajerwerków tam, gdzie równie dobrze może się nic nie zdarzyć…

Taniec.doc to program towarzyszący kolejnej edycji projektu STARY BROWAR NOWY TANIEC. Zeszłoroczne doświadczenia (pospektaklowe spotkania z artystami) pokazały jak duża jest wśród poznańskiej publiczności potrzeba dyskusji nad sztuką tańca, ale także jak wielki jest głód konkretnej wiedzy o tańcu współczesnym wzbogacającej doświadczenia artystyczne o istotny dla wielu spektakli historyczny i teoretyczny kontekst.

Taniec.doc to program towarzyszący kolejnej edycji projektu STARY BROWAR NOWY TANIEC. Zeszłoroczne doświadczenia (pospektaklowe spotkania z artystami) pokazały jak duża jest wśród poznańskiej publiczności potrzeba dyskusji nad sztuką tańca, ale także jak wielki jest głód konkretnej wiedzy o tańcu współczesnym wzbogacającej doświadczenia artystyczne o istotny dla wielu spektakli historyczny i teoretyczny kontekst.

„Ciało i głos w polskim teatrze i tańcu” – wykłady otwarte/ SPAZIO

Warsztaty poprowadzą dwaj tancerze-choreografowie – LESZEK BZDYL i WOJTEK MOCHNIEJ – jedni z najciekawszych artystów polskiej sceny tanecznej. Ich spektakle mogliśmy zachwycały nas zeszłej jesieni w Studio w Słodowni.

Teraz podziela się z nami swoim doświadczeniem i oryginalnymi technikami ruchu wypracowanymi przez lata pracy na scenie.

Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk zainaugurowało w tym roku program wspierania publikacji z zakresu współczesnej choreografii, jej historii, teorii i codziennej praktyki.

Od 16 lat fundacja Art Stations wspiera w rozwoju zarówno praktyczki i praktyków, jak i badaczy i badaczki, teoretyków i teoretyczki współczesnej choreografii poprzez wszystkie swoje działania (prezentacje, programy produkcyjne i rezydencyjne oraz publikacje) budując i nieustannie poszerzając świadomość choreograficzną zarówno twórców, jak i publiczności. Skupiając się przede wszystkim na choreografii w jej awangardowych i eksperymentalnych formach, od zawsze pokazujemy jak dziedzina ta wykuwa swe autonomiczne terytorium poszerzając nieustannie własne definicje i programowo wymykając utartym formułom. Wspierając rozwój polskiej choreografii, od pierwszych lat działalności podkreślaliśmy wagę i konieczność pogłębionych choreograficznych badań przy jednoczesnym zwiększaniu widzialności najnowszej choreografii w mediach i pogłębianiu ogólnej wiedzy o jej najnowszych zjawiskach i dedykowanej im teoretycznej i krytycznej refleksji.

Decyzją Kapituły programu wspierania publikacji z dnia 14.05.2021 beneficjentami zostali:

- Anka Herbut „ CYKL TEKSTÓW RUCHY SEGETALNE” (publikacja w Dwutygodniku)

- Hanna Kanecka „KRYTYCZNIE O CHOREOGRAFII DLA DZIECI I RODZIN” (publikacja w TaniecPOLSKA i Didaskaliach)

- Bartosz Wójcik „ŚLADAMI NTOZAKE SHANGE. CHOREOPOEZJA CZARNEGO ATLANTYKU” (publikacja w Magazynie Wizje)

Produkt: Biografia jako teoria. Autobiograficzna konferencja w formie spektaklu. Moje ciało jako surowy materiał dla społecznej i kulturowej organizacji oraz jako przedmiot krytyki

Okoliczności: Zacząłem brać po dwie lekcje tańca tygodniowo dokładnie wtedy gdy rozpocząłem badania nad swym doktoratem z biologii molekularnej i komórkowej. Mija właśnie osiem lat, gdy zdobyłem tytuł doktorski i porzuciłem karierę biologa. Odkąd pracuję jako tancerz i choreograf zawsze jestem przedstawiany jako nietypowy tancerz albo tancerz-biolog molekularny. Stało się to już moją etykietką w naszym „Społeczeństwie Spektaklu’. Zostałem zaproszony do przygotowania i wygłoszenia wykładu dla potrzeb pewnego wydarzenia, które skupiało się na współobecności praktyki i teorii w spektaklu…
„Body currency” Wiener Festwochen czerwiec ‘98

spektakl-wykład ‘Product of Circumstances’ (1999) kusi kruchym lodem biograficznej wykładni. Dostarcza zdawałoby się niewinnego spojrzenia w samego siebie i wnikliwie obnaża paradoksy świata nauki i sztuki. Xavier Le Roy opowiada o Xavier Le Roy, który dojrzewa jednocześnie w dwóch systemach, który ponosi klęskę w zaspokajaniu oczekiwań swoich zwierzchników, którzy wierzą że się dostosuje, krok po kroku, choć niechętnie, do ich zasad, i wreszcie o tym, jak rozczarowany, decyduje się odejść.

Xavier Le Roy (1963) po ukończeniu studiów z biologii molekularnej rozpoczął taneczną edukację pod okiem Anne Koren, Véronique Larcher, Ruth Barnes. W latach 1991-95 tańczył w Compagnie de l’Alambic of Cristian Bourrigault pracując jednocześnie z żywymi legendami amerykańskiego post modern dance – Yvonne Rainer i Stevem Paxtonem – nad wznowieniami ich choreografii („Continuous Project – Altered Daily” z 1970r. i „Satisfying Lover” z 1968r.). Od 1992 roku mieszka i pracuje w Berlinie. Występował z interdyscyplinarną grupą „Detektor” i stworzył własną formację „Le Kwatt”. W 1996 roku rozpoczął współpracę z fotografikiem Laurentem Goldringiem, jej efektem było powstanie słynnego solo Self-Unfinished (1998). Rok później Le Roy tworzy autobiograficzny spektakl-wykład o swojej drodze do tańca (Product of Circumstances – produkt zbiegu okoliczności).Założył grupę produkcyjną in situ productions, do której zaprosił tancerzy, choreografów, teoretyków sztuki i artystów wideo by wspólnie tworzyć eksperymentalny projekt E.X.T.E.N.S.I.O.N.S. Późniejsze produkcje to solo wykreowane razem z Jeromem Belem (Xavier Le Roy. 2000) i project (2003). Najnowszy spektakl to zrealizowany dla muzyków Filharmonii Wiedeńskiej projekt Movement pour Lachemann. W latach 1996-2001 Le Roy był artystą rezydującym w centrum sztuki Podewil TanzWerkstatt, Berlin – z Berlinem pozostaje związany artystycznie do dzisiaj.

www.insituproductions.net

Z przyczyn od nas niezależnych spektakl nie odbędzie się – zapraszamy na pokaz pełnej rejestracji video tego spektaklu – WSTĘP WOLNY

"Self-Unfinished" – głośny na całym świecie spektakl Xaviera Le Roy, bada możliwości transformacji żywej materii i prowokuje rewizje przyzwyczajeń, także tych teatralnych.

Xavier Le Roy – po ukończeniu studiów z biologii molekularnej rozpoczął taneczną edukację pod okiem Anne Koren, Véronique Larcher, Ruth Barnes.

W latach 1991-95 tańczył w Compagnie de l’Alambic of Cristian Bourrigault pracując jednocześnie z żywymi legendami amerykańskiego post modern dance – Yvonne Rainer i Stevem Paxtonem – nad wznowieniami ich choreografii („Continuous Project – Altered Daily” z 1970r. I „Satisfying Lover” z 1968r.).

Od 1992 roku mieszka i pracuje w Berlinie. Występował z interdyscyplinarną grupą „Detektor” i stworzył własną formację „Le Kwatt”. W 1996 roku rozpoczął współpracę z fotografikiem Laurentem Goldringiem, jej efektem było powstanie słynnego solo Self-Unfinished (1998). Rok póŹniej Le Roy tworzy autobiograficzny spektakl-wykład o swojej drodze do tańca (Product of Circumstances – produkt zbiegu okoliczności). Ostatnio założył grupę produkcyjna in situ productions, do której zaprosił tancerzy, choreografów, teorewtyków sztuki i artystów wideo by wspólnie tworzyć eksperymentalny projekt E.X.T.E.N.S.I.O.N.S. Jego osttanie produkcje to solo wykreowane razem z Jeromem Belem (Xavier Le Roy. 2000) i project (2003).

W latach 1996-2001 Le Roy był artystą rezydującym w centrum sztuki Podewil TanzWerkstatt, Berlin – pozostaje z nim związany artystycznie do dzisiaj.

(...) Le Roy jest jednym z tych, którzy w l. 90 rozpoczęli kwestionowanie oryginalności ludzkiego ciała czyniąc z utraty tożsamości przedmiot dyskusji, zgłębiając relacje miedzy „posiadaniem” ciała a „byciem” ciałem. Jak możliwe jest ukazanie utraty kontroli nad ciałem? Ciało zdaje się nie być już nośnikiem znaczeń, a jedynie rozczłonkowanym przedmiotem nieustannie się zmieniającym w zależności od punktu jego postrzegania. Ciało Xaviera Le Roy ukazuje się nam jako ciało z oczywistym centrum, jednak ciało pozbawione głowy. To oczywiście iluzja – to przecież głowa sprawia, że wykreowany przez artystę stwór porusza się, na podłodze, ale i w naszym umyśle. Taniec nigdy nie rozwiąże tego dylematu. Ale „Self-Unfinished” czyni go przynajmniej widzialnym.

Lilo Weber, Neue Zürcher Zeitung, 26.02.01

Nieważne jaką etykietkę przylepicie tej sztuce – czy będziecie ją nazywać tańcem czy raczej „performance art.” – pewnym jest, że poszerza ona granice Sztuki o nowy wymiar, już nie tylko cielesny. Xavier Le Roy to nie tylko wizjonerski choreograf (nadal z braku lepszych określeń musimy tak nazywać tego Kreatora Ruchu), ale i wspaniały, niecodzienny Wykonawca (Performer). Jego nagie plecy są bardziej ekspresyjne od niejednej twarzy. Podczas całego spektaklu napięcie jest tak wielkie, że zdaje się moglibyśmy usłyszeć dŹwięk spadającej na podłogę szpilki.

Jochen Schmidt, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 26.11.98

Krzesło, stół, muzyka, której nie ma. Tancerz w koszuli produkowanymi przez siebie dŹwiękami imituje robota. Zrozumiała, konwencjonalny pomysł pod ręką Xaviera Le Roy zamienia się w fascynującą przygodę umysłu. Głowa między piętami, ciało tancerza przekształca się na naszych oczach w przeróżne zjawiskowe morfologiczne stwory – nowe wizerunki ciała, które w jakimś nieludzkim niepokojącym rytmie samo-określa się na nowo w oparciu o niepisane wcześniej prawa. Zastyga na długie momenty, następnie drga nieskończenie małymi ruchami, by nagle zacząć pełzać po podłodze. Dokonując zwrotu w potocznym rozumieniu „spektaklu tańca” jednocześnie wkracza Le Roy na nowe artystyczne tereny, gdzie naukowe i socjologiczne dane zostają przetransformowane i przeniesione w wyimaginowane, wizjonerskie obrazy ludzkiego ciała.

Francois Piron in the journal des arts of Connivence, 6th Biennale de Lyon

Projekt Weaving Bridges, w ramach którego powstał spektakl „SomeBody’s home”, to platforma wymiany pomiędzy polskimi i białoruskimi środowiskami artystycznymi. Spektakl był możliwy do zrealizowania dzięki wsparciu fundacji Trust For Mutual Understanding (NYC). Inspiratorem ideowym projektu jest festiwal PlaStforma (Białoruś) oraz Joanna Leśnierowska (Polska).

Wracamy do domu, do miejsca pochodzenia naszego serca, do korzeni naszych stóp, poczucia pokrewieństwa i początku, poczucia drogi, życia. To miejsce w którym przechowywane są wszelkie informacje o nas. Nasze marzenia i wszystko, co się wydarzyło. Nasze tajemnice. Właśnie dlatego tak przyjemnie, i zarazem tak boleśnie jest wracać w to miejsce. Zwłaszcza, że ścieżka jest bardzo blisko. W końcu nasz dom, tak jak nasze ciało, po prostu jest i będzie z nami.