Display time

W jaki sposób perspektywa feministyczna zmienia sposób patrzenia na dzieło sztuki i na wystawę? Jak wpływa na sposób czytania tekstów im poświęconych? Czy można feministycznie pisać o sztuce nie będąc feministką? To pytania, wokół których zorganizowany zostanie warsztat poświęcony teorii i praktyce feministycznego pisania o sztuce.

Spotkanie będzie polegało głównie na analizie tekstów, też tych napisanych przez uczestniczki i uczestników warsztatu, a także krótkich ćwiczeniach pisemnych. Wszystko to na wystawie, przy eksponowanych na niej dziełach sztuki.
Warsztat przeznaczony jest dla wszystkich praktykujących pisanie o sztuce, na różnych etapach rozwoju tej praktyki.

How does a feminist perspective change the way one looks at art or an exhibition? How does it affect the way one reads texts dedicated to them? Can you write about art from a feminist perspective if you are not a feminist? These questions which will be at the heart of a workshop being organized on the theory and practice of feminist writing about art.

The meeting will consist mainly of analysing texts, including those written by workshop participants, both male and female, as well as short written exercises. All this will take place inside the exhibition, among the works of art displayed in it.The workshop is designed for all those who write about art, regardless of the stage of development in their practice of it.

Biała książka to nietypowy poemat o śmierci pisany białym wierszem. Piekło, Niebo, Czyściec – krainy nieznane, które próbuje oswoić sztuka i literatura od wieków.

Biała książka to przedstawienie literackie zaświatów absolutnie rewolucyjne. Odważny język zderzony jest tutaj z przedstawieniami śmierci w różnych wersjach. Różnie wyglądają te przejścia w nieznane. To rodzaje testów śmierci zaskakujących każdego z nas. Postaci które są boleśnie realistycznymi bohaterami książki wyśpiewują pieśni o miłości, o miłosierdziu, o świętości, ale i o potępieniu. To doskonała analiza przeróżnych archetypów zachowań ludzkich pisanych w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Znajdziemy tu cały wachlarz historii odbijających się, określających się wobec śmierci, Boga. Książka nie jest traktatem moralnym lecz metafizycznym. Dzięki temu autorka pozostawia nas wolnymi od ocen wobec innych.

Bianka Rolando rozprawia się z wszelkimi infantylnymi wizjami śmierci. Biała książka to dzieło bezkompromisowe, ponad sto dwadzieścia pieśni, nowatorskie konstrukcje metafizyczne i teologiczne zaprawione doskonałym językiem i odważną metaforą. Biała książka rozczepia nas na kolory i nie pozwala być już neutralnym wobec niej samej.

Książka zostanie opublikowana w serii „Wyobraźnia Dialogu”. Do książki zostanie dołączony audiobook nagrany przez Macieja Stuhra.

The White Book (Biała Książka) is a narrative poem in blank verse which approaches the topic of death in a new, unconventional manner. It leads through Hell, Heaven and Purgatory – the lands of the Unknown, which art and literature have been struggling to penetrate for centuries.

Yet, this time we are offered a completely different presentation of the afterlife, one in which brave language serves to paint a series of different visions of death. Each of these individual passings to the afterworld is different. Each can be treated as an ultimate death test, which one day or another can take any of us by surprise. The characters which appear in the poem, painfully realistic as they are, sing songs of love and forgiveness, songs of holiness, but also songs of condemnation. The book accurately captures and analyses typical human behaviors characteristic of various archetypes, all written in first person singular. We will find here an array of personal stories, which all define themselves and acquire their shape in the final moment, facing death or God. But, as the authors doesn’t lead us into making any judgments, the book focuses on the realm of the metaphysical rather than being a moral treatise.

Bianka Rolando challenges all the perpetuating infantile visions of death. Her White Book is an uncompromising piece of literature, consisting of over a hundred and twenty separate songs, in which the innovative treatment of metaphysical and theological concepts is combined with excellent language and brave metaphor. The White Book breaks us all up into spectral colors, leaving no reader unaffected by its own structure.

The book will be published in the series “Wyobraźnia Dialogu”. The printed publication is to be accompanied by an audiobook CD recorded by Maciej Stuhr.

„Modrzewiowe korony” to najnowszy poemat zdobywczyni nagrody Iłłakowiczówny w 2009 r. Bianki Rolando.

Tym razem autorka zaprasza nas w podróż do „trudnego lasu”, prowadzi czytelnika przez zawiłości języka i ludzkiej natury. Stawia pytania o kondycję człowieka w świecie pełnym szumu i relatywności. Bianka zaprasza nas w modrzewiowy las, w cztery strony świata.

“Larch tree tops” is the latest poem of Bianka Rolando – the winner of the Kazimiera Iłłakowiczówna prize for the best poetic debut of 2009.

This time the author takes us on a journey to a “difficult forest”, guiding us through the complexities of language on the one hand and human nature on the other. She asks about the condition of mankind in the world full of omnipresent noise and relativity. Bianka invites us on a tour to her larch tree woods, to four corners of the world.

Zapraszamy Państwa na wykład o życiu i twórczości Andrzeja Wróblewskiego i Luca Tuymansa, który poprowadzi Włodzimierz Nowaczyk, historyk sztuki, wieloletni kurator Galerii Sztuki Współczesnej Muzeum Narodowego w Poznaniu.

You are invited to a lecture on the life and work of Andrzej Wróblewski and Luc Tuymans, given by Włodzimierz Nowaczyk, art historian, longstanding curator of the Galeria Sztuki Współczesnej at the Muzeum Narodowe in Poznań.

Mirosław Bałka, rzeźbiarz, profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i Kasia Redzisz, kuratorka wystawy „Dla każdego gestu inny aktor”, rozmawiać będą o rysunkach artysty i ich miejscu w jego twórczości. Omawiając wczesne i najnowsze prace Bałki poruszą wątki wpisujące jego praktykę w problematykę wystawy – związki cielesności i rysunku.

Obejrzyj nagranie spotkania TUTAJ.

Miroslaw Bałka, a sculptor and a professor at the Academy of Fine Arts in Warsaw, and Kasia Redzisz, a curator of the exhibition For each gesture another character, will talk about artist’s drawings and their place in his artistic output. They will discuss Bałka’s earliest and most recent works in the context of the exhibition which concentrates on the relationship between body and drawing.

The meeting will be translated into English.

Istotą debaty jest przedyskutowanie i znalezienie odpowiedzi na najważniejsze pytania związane z kulturą miasta. Będziemy rozmawiać o strategii kulturalnej i kierunkach zmian. W dyskusji udział wezmą twórcy, krytycy, politycy, a przede wszystkim mieszkańcy, ponieważ to oni stanowią o tożsamości miasta i to oni powinni mieć rzeczywisty wpływ na jego rozwój oraz ofertę kulturalną.

Poznańska debata „DNA Miasta” odbędzie się 21 listopada 2009 r. w Starym Browarze. Będzie to piąta z cyklu dyskusji, jakie organizuje kwartalnik „Res Publika Nowa” w siedmiu polskich miastach ubiegających się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Oprócz Poznania, projekt debat „DNA Miasta” realizowany jest również w Warszawie, Lublinie, Łodzi, Gdańsku, Szczecinie i Toruniu.

Do udziału w projekcie i formułowaniu pytań do dyskusji zapraszamy wszystkie organizacje i stowarzyszenia zajmujące się kulturą Poznania
Więcej informacji o projekcie: www.dnamiasta.pl

Temat: Poznań, bezdomna kultura?

Poznań jest miastem aktywnie poszukującym nowej tożsamości, miejsca na mapie Polski i Europy. Reklamuje się na billboardach hasłem „Poznań know-how”. Jednocześnie jednym z najważniejszych problemów miasta jest brak strategii dotyczącej rozwoju kultury. Przejawia się to m.in. w braku wystarczającej infrastruktury, w której mogłyby zaistnieć wydarzenia kulturalne. Brakuje pomysłu na zagospodarowanie niewykorzystanych przestrzeni. W jaki sposób można skłonić miasto do szybkiej reakcji na potrzeby środowisk kulturalnych?

W dyskusji panelowej biorą udział:

Marek Krajewski
socjolog, kierownik Zakładu Badań Kultury Wizualnej i Materialnej Uniwersytetu Adama Mickiewicza

Ewa Rewers
kierownik Zakładu Kultury Miasta w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Adama Mickiewicza, teoretyk i filozof kultury

Marek Wasilewski
redaktor naczelny „Czasu Kultury”

Prowadzi:
Wojciech Przybylski
wydawca Res Publiki Nowej

Warsztaty kreatywne:

Projekt „Nowej Gazowni” pobudza wyobraźnię. Plan wykorzystania odzyskanej przestrzeni
na działania kulturalne wymaga szeroko zakrojonych konsultacji z zainteresowanymi środowiskami: co i w jaki sposób ma znaleźć się w środku. Zasadniczy pomysł związany z rewitalizacją to wykreowanie przestrzeni publicznej zarówno dla konsumentów jak i widzów, ale przede wszystkim uczestników i obywateli. Pytanie o Starą Gazownię nie jest tylko pytaniem dotyczącym zagospodarowania pewnego fragmentu miasta, przy wykorzystaniu doświadczeń, jakie przyniosła miastu budowa/odbudowa Starego Browaru. Jak wykorzystać ten kapitał i przełożyć na wartość dodaną, z której skorzystają przede wszystkim mieszkańcy? Jakie role mogą pełnić te dwa ośrodki? Jakie oczekiwania i jakie projekty mieszkańcy Poznania najchętniej widzieliby w obydwu obiektach?

Zapraszamy media oraz mieszkańców na debatę. Zapisy na warsztaty kreatywne prosimy wysyłać na adres e-mailowy: poznan@res.publica.pl, lub SMS 0 667 495 474.

PLAN DNIA

11.00 rozpoczęcie
11.15 panel ekspertów
12.45 przerwa kawowa
13.00 warsztaty kreatywne / cz. 1. /
14.30 lunch
15.00 warsztaty kreatywne / cz. 2. /
16.30 przerwa kawowa
16.45 sesja plenarna
17.30 komentarze uczestników i zaproszonych gości
18.30 zakończenie

The aim of the debate is to seek for the answers to the most important questions pertaining to city culture. We will be exploring cultural strategy and developmental directions. To the discussion we will invite artists, critics, politicians and, most importantly, city dwellers who, after all, create the city’s identity and should, therefore, have a say when it comes to its development and cultural offer.

The Poznań debate will take place on 21st November 2009 at Old Brewery. It will be the 4th such event in the City DNA cycle organized by the quarterly “Res Publika Nowa” in seven Polish cities – candidates for the European Capital of Culture 2016.

The Poznań debate is organized in co-operation with Art Stations Foundation and the magazine “Czas Kultury”. Next to Poznań, the project includes such cities as Warsaw, Lublin, Łódź, Gdańsk, Szczecin and Toruń. The organizers invite all sorts of associations and organizations interested in our city’s culture to bring in their own questions and voices to the debate.

For more info on the project go to: www.dnamiasta.pl

Dyskusja panelowa towarzysząca wystawie Doroty Nieznalskiej „Posłuszeństwo”

Dorota Nieznalska w 2001 roku została oskarżona o obrazę uczuć religijnych w związku z wystawieniem instalacji Pasja w Galerii Wyspa w Gdańsku. Pierwszy proces zakończył się skazaniem artystki, ale na skutek stwierdzonych przez sąd apelacyjny błędów proceduralnych jest obecnie powtarzany.

Organizowana przez nas dyskusja ma na celu przeanalizowanie wydarzeń związanych z tym oskarżeniem i procesami. Zaprosiliśmy gości reprezentujących kilka instytucji kształtujących życie artystyczne w Polsce, by z nimi porozmawiać o „sprawie Doroty N.”. Skupimy się między innymi na jej przebiegu i reakcjach mediów, środowisk artystycznych i akademickich. Zastanowimy się nad jej konsekwencjami dla przebiegu kariery artystki, ale i życia artystycznego w Polsce. Spróbujemy, wreszcie, przewidzieć jak wypadki mogą potoczyć się dalej.

The exhibition “Obedience, Games and Plays” was accompanied by a panel discussion „The case of Dorota N.”, which was to analyse the events related to charges against Nieznalska made in 2001 for offence of religious feelings after the exhibition of „The Passion” installation in Galeria Wyspa in Gdaƒsk. We invited guests representing several institutions shaping the artistic life in Poland to talk to them about the „Dorota N.’s case”. We focused on the course of the trial and the reaction of the media, artistic and academic communities. We also wondered about its consequences for the artist’s career as well as for the artistic life in Poland. Finally, we tried to predict how things can develop. In the discussion chaired by the curator, Agata Jakubowska, the following people took part: Grażyna Kulczyk, Łukasz Guzek, Dorota Jarecka, Grzegorz Klaman, Piotr Piotrowski and Hanna Wróblewska.

Ogromne możliwości wychowawcze sztuki są często bagatelizowane w kształceniu młodych ludzi. Działania edukacyjne Kulczyk Foundation są próbą przełamania takiego myślenia.

Projekty, które chcielibyśmy zaproponować w obecnym roku szkolnym, polegają na tworzeniu zajęć inspirowanych ideą wychowania przez sztukę. Zajęcia i warsztaty pomyślane są w taki sposób, by zaangażować wszystkie zdolności umysłowe młodych ludzi: ich uczucia, pamięć, wrażliwość, a także by pobudzić rozwój tego, co w młodym człowieku indywidualne, przy równoczesnym inicjowaniu efektywnej i kreatywnej pracy w grupie. Chcemy kształtować zdolność twórczego myślenia, co wydaje się szczególnie istotne i wartościowe w dzisiejszych czasach, w których rzeczywistość wymaga od ludzi niezwykłej kreatywności.

Działania Kulczyk Foundation powodowane są głębokim przekonaniem, iż sztuka powinna być naturalnie obecna w życiu człowieka już od wczesnych. W pierwszym roku działań edukacyjnych w Fundacji chcielibyśmy zaproponować dwa projekty.

Spotkania w Galerii Starego Browaru podczas wystaw czasowych

Zajęcia przeznaczone dla dzieci wszystkich przedziałów wiekowych – od szkoły podstawowej po młodzież licealną. Przebieg zajęć dostosujemy w zależności od wieku uczestników – dla młodszych przygotujemy większą ilość działań warsztatowych, starsi natomiast otrzymają większą dawkę wiedzy w formie wykładu czy dyskusji z prowadzącym. Wystawy w Galerii Starego Browaru są prezentacjami sztuki współczesnej, do odbioru której młodzież często nie jest przygotowana i stąd w postawie młodych ludzi pojawia się niezrozumienie i niechęć. Zajęcia przeprowadzone w otoczeniu pokazywanych w galerii wystaw, staną się wspaniałą okazją do zmiany takiego nastawienia. Młodzież poprzez nowe informacje, dyskusję, a także elementy własnej pracy twórczej będzie miała szansę poznać i lepiej zrozumieć sztukę współczesną. Czas trwania: 45 minut, zajęcia odpłatne – 3 zł od osoby

Zajęcia dla dzieci mieszkających w dzielnicach, z którymi sąsiaduje Stary Browar – z Wildy i Starego Miasta

Zajęcia przeznaczone są dla dzieci i młodzieży w wieku 12 – 16, będą odbywać się od października do końca czerwca, dwa razy w tygodniu: we wtorki i czwartki w godzinach 17.30 – 19.00 w budynku Słodowni Starego Browaru lub w Galerii (w zależności od rodzaju zajęć). Naszym celem jest wykreowanie miejsca, w którym dzieci z okolicznych dzielnic mogą się spotykać, poznawać, tworzyć wspólnie prace artystyczne. Tematycznie projekt koncentruje się na poznawaniu miejsc, w których dzieci dorastają – tożsamość oraz historia Starego Miasta i Wildy staną się inspiracją wielu interesujących działań artystycznych. Zajęcia będą odbywać się w miesięcznych blokach, z których każdy zostanie poświęcony badaniu nowego zagadnienia w ramach innego medium wyrazu artystycznego (nagramy film video, będziemy malować, rzeźbić, fotografować itp.). Zajęcia, wzbogacone materiałami ilustracyjnymi, będą zawsze rozpoczynały się dyskusjami nad tematem i wymianą pomysłów. Część wstępna będzie miała formę edukacyjną tak, by dostarczyć potrzebnych do realizacji końcowego dzieła wiadomości. Dzieci będą następnie otrzymywały kolejne zadania, które staną się mobilizacją do twórczego myślenia, zdobywania informacji o miejscach i ludziach. Celem każdego projektu jest silna współpraca z młodymi uczestnikami, którzy pod okiem prowadzącego będą rozwijać i realizować swoje pomysły. Istotne jest to, że każdy projekt zostanie zwieńczony konkretnym rezultatem – dziełem w formie wystawy prac lub przedmiotu, na przykład filmu video.

Oto roczny plan zajęć:

Październik:

FOTOGRAFIA Hasłem tego miesiąca będzie portretowanie mieszkańców interesujących nas dzielnic. Po omówieniu zagadnień związanych z fotografią, w szczególności portretową, młodzież spróbuje określić mieszkańców Wildy i Starego Miasta poprzez opowiadanie i pisanie o nich historii. Wnioski z tych zajęć staną się cenną wskazówką dla realizacji kolejnego etapu projektu – wykonywania własnych zdjęć podczas wspólnych spacerów po mieście. Dla uczestników zostaną przygotowane także liczne ćwiczenia, dzięki którym poznają historię fotografii portretowej, jak np. twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza. Miesiąc zakończymy wystawą fotograficzną wykonanych przez uczestników zdjęć.

Informacje oraz zapisy: Agata Mazur, koordynator działań edukacyjnych tel. 8596122

Vast educational possibilities of art are all too often underestimated in the process of forming character in children and adolescents. Educational activities of Kulczyk Foundation attempt to break down that traditional way of thinking. Projects that we proposed in 2005 were inspired by the ideaof educating through art. Activities and workshops were designed to encourage creative thinking by engaging all the mental abilities – feelings, memory, sensitivity – and by stimulating development of individual talents while initiating effective and creative group work.

At Kulczyk Foundation we believe that art should be ever-present in everybody's life. That is why we designed two programs aimed at children and adolescents.

First one of them is a series of meetings at Stary Browar Gallery during exhibitions (Changing The Guard, Tomek Sikora, Sylwester Ambroziak, Wojciech Fangor). The activities were diversified according to the age of the beneficiaries – the younger had more workshops while the elder ones participated in many lectures and discussions. At Stary Browar Gallery we usually host exhibitions of contemporary art with which youngsters are seldom familiar, which sometimes results in aversion and lack of understanding. Activities within the gallery spaces have created a great opportunity to change this attitude. The young could discover and understand contemporary art through information, discussion, and their own creations.

The other program consists of activities for 12 to 16-year-olds from the nearest neighbourhood – Wilda and Stare Miasto. Meetings had been held from October through late December, twice a week at Stary Browar Słodownia or Galeria (depending on the nature of activities). We have succeeded to create a place where children from the neighbourhood could meet and develop their talents.

Activities were divided into theme blocks: each of them was devoted to exploring another new medium of artistic expression. We used a lot of various visuals. Each session began with a discussion and a brainstorm. That initial stage was meant to provide the participants with information necessary to complete the given practical task which followed. All the tasks were designed in such a way so that they motivated children to creative thinking. Our aim was to stimulate the participants who – monitored by the moderator – developed and executed their creative visions. It is a significant fact that every project resulted in a concrete object – a piece of art, for example a video film. In the last three months of 2005 we realised two theme blocks: on photography and video art. October and early November were the months devoted to photography. After discussing the theory – of portrait photography in particular – the youngsters busied themselves with practical tasks – they took photos in the studio and in the open air. The project ended with making a photo album which included the works of all participants. Video was another genre we got to work on. Children learnt the basics of video art and tried various techniques. They were also instructed on how to use the recording equipment. After that the participants got down to making films based on their own script. The project ended with a cameral festival of their film works.

Spotkanie z udziałem artystki oraz kuratora wystawy „Private Stories-Sensory Surroundings” Romana Soroko.

W ramach wydarzeń towarzyszących wystawie GK Collection #1 chcielibyśmy zaprosić 13 czerwca 2007 roku na konferencję Kreacje kolekcji poświęconą kolekcjom sztuki nowoczesnej i współczesnej w polskich instytucjach wystawienniczych.

Do wspólnej dyskusji zaprosiliśmy dyrektorów oraz kuratorów sztuki nowoczesnej Muzeów Narodowych oraz galerii posiadających kolekcje. Jako że chcielibyśmy skoncentrować się na kwestiach praktycznych związanych z wystawianiem kolekcji sztuki nowoczesnej i współczesnej w Polsce, uczestnicy zaprezentują kolejno swoje kolekcje – ich historie, źródła, sposoby eksponowania, klucz kuratorski czy kryteria nabywania dzieł. W okresie gorących dyskusji nad kształtem nowego muzeum sztuki nowoczesnej warto rozmawiać o tym, co i jak zostanie pokazane w takim muzeum, a przede wszystkim nad tym, w jaki sposób już istniejące instytucje kształtują obraz sztuki nowoczesnej poprzez sposoby ekspozycji swoich kolekcji.

Mamy nadzieję, iż nasza konferencja Kreacje kolekcji stanie się przyczynkiem do rozwoju refleksji o wystawiennictwie i miejscu sztuki współczesnej w muzealnej kolekcji sztuki nowoczesnej w Polsce.

• 10.00 wstęp dr. Pawła Leszkowicza
• 10.30 – 12.30 I część seminarium:Muzeum Narodowe w Warszawie Krystyna Nowakowska – Sito
  Muzeum Narodowe w Krakowie dyrektor Zofia Gołubiew oraz Wacława Milewska
  Muzeum Narodowe we Wrocławiu Mariusz Hermansdorfer
  Muzeum Narodowe w Poznaniu Ewa Hornowska
• 12. 30 – 14.00 dyskusja
• 14.00 – 15.00 przerwa
• 15.00 – 17.00 II część seminarium:CSW Zamek Ujazdowski dyrektor Wojciech Krukowski oraz Adam Mazur
  CSW Łaźnia dyrektor Jadwiga Charzyńska
  Muzeum w Koszalinie dyrektor Jerzy Kalicki oraz Ryszard Ziarkiewicz
  Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu Mieczysław Szewczuk
• 17.00 – 18.00 dyskusja

Zapraszamy na wykład dr. Pawła Leszkowicza, kuratora wystawy GK Collection #1.

Kurator wystawy GK Collection #1 opowie o inspiracjach, przeżyciach i przemyśleniach związanych z kuratorowaniem ekspozycji prywatnej kolekcji sztuki i przedstawi własną interpretację wystawy i jej poszczególnych części.

Seminarium skierowane było do osób interesujących się sztuką kobiet, a także badaniami nad wystawami. Służyć miało wnikliwemu przyjrzeniu się ekspozycjom sztuki kobiet organizowanym w Polsce.

Wystawy sztuki kobiet pojawiły się wraz z profesjonalizacją artystycznej działalności kobiet w drugiej połowie XIX wieku i organizuje się je do dziś. Przez „wystawy sztuki kobiet” rozumie się tu ekspozycje zbiorowe, na których pokazane są tylko prace kobiet (nie obejmuje to wystaw indywidualnych). Mimo, iż główna zasada ich organizacji wydaje się stała, zmianie ulegają między innymi powody wyróżniania sztuki tworzonej przez kobiety, sposoby na jakie się to czyni i odbiór z jakim się takie działanie spotyka. Ekspozycje te można postrzegać jako odzwierciedlające i kreujące zmieniające się przekonania dotyczące twórczości artystycznej kobiet.

The seminar was aimed at people interested in women’s art, and also in research into exhibition history. It aimed at a thorough exploration of women’s art exhibitions organized in Poland.

Exhibitions of women’s art appeared together with the professionalization of women’s artistic activity in the second half of the 19th century and are organized to the present day. By “exhibitions of women’s art” is understood here group exhibitions where exclusively the work of women artists is shown (not including individual shows). Despite the main principle behind their organization appearing to be constant, what does seem to change is the reasons for differentiating art made by women, the ways in which that is done and the response such actions are met with. These exhibitions can be seen as both reflecting and creating the changing convictions regarding the artistic activity of women.

Jenny Holzer (ur. 1950) jest uznawana za jedną z najważniejszych artystek swego pokolenia. Po studiach w zakresie malarstwa i grafiki w Rhode Island School of Design, począwszy od momentu, kiedy w l. 1976-77 uczestniczyła w niezależnym programie studiów oferowanym przez Whitney Museum of American Art, Holzer uczyniła język swoim podstawowym środkiem wyrazu. W Whitney Museum studiowała m.in. z Yvonne Rainer, Danem Grahamem i Vito Acconcim. W tym też okresie Holzer zaczęła pisać swoje słynne obecnie Truisms (1977-79). Truisms to kompendium oryginalnych zwrotów, wyrażających silne przekonania polityczne, ideologiczne czy moralne. Przyjmując model dystrybucji wykorzystywany zarówno w reklamie, jak i przez zespoły rockowe, Holzer umieszczała alfabetycznie ułożone teksty na plakatach, które rozwieszała w całym centrum Manhattanu, gdzie mieszkała do schyłku lat 80. XX w.

W tym okresie Holzer zaangażowana była również w działania Collaborative Projects (inaczej Colab), organizacji prowadzonej przez artystów, przygotowującej i prowadzącej w różnych miejscach czasowe wystawy zbiorowe otwarte dla wszystkich chętnych. W ramach projektu Colab, wraz z artystą Coleenem Fitzgibbonem, w 1979 r. Holzer zorganizowała Manifesto Show na witrynie sklepowej niedaleko Bowery. Artyści i nie-artyści wystawili wydruki i obiekty stanowiące manifesty autorów. Holzer pokazała na wystawie Inflammatory Essays (1979-82) cykl zawierający 100 słów tyrad i pełnych pasji wystąpień napisanych po przestudiowaniu modeli takich jak Mao Tse-Tung i Emma Goldman.

Teksty te były także przedstawiane na plakatach w różnych dzielnicach Nowego Jorku. W swej twórczości artystka od początku zajmowała się tym, w jaki sposób organizuje się społeczność i co ma na nią wpływ. Żeby zbadać jak konsoliduje się i uprawomocnia władza, Holzer podaje publiczności informacje dotyczące przekonań politycznych, emocji życia codziennego i problemów współczesności. Czyni to wykorzystując formy przekazu będące elementami codziennego wizualnego krajobrazu, jak plakaty, znaki elektroniczne, t-shirty i ławki kamienne, pokazujące jak bardzo naturalne stały się media i reklama. Według Holzer, „Jeśli chce się dotrzeć do szerokiej publiczności, to nie sztuka będzie w stanie zatrzymać kogokolwiek w drodze na lunch, a jedynie kwestie życiowe.”

Razem z Truisms i Inflammatory Essays, Holzer napisała 13 cykli do roku 2001, kiedy to zaprzestała wykorzystywania tekstu. Niektóre z jej tekstów pisanych dotyczą wewnętrznego życia jednostki i jej reakcji na historyczne katastrofy. W odpowiedzi na kryzys wywołany AIDS, nieodpowiedzialną politykę i niepotrzebną śmierć ludzi, Holzer przygotowała Laments (1989). W pracy artystka wykorzystała głosy konkretnych osób aby unaocznić to, w jaki sposób doświadczano horroru choroby i śmierci bez wiedzy o możliwości przeżycia.

Dla celów prezentacji cyklu Laments w nowojorskiej Dia Art Foundation, Holzer zapisała tekst na kamiennych sarkofagach i zaprogramowała jako znaki w technologii LED. W trakcie wojny w byłej Jugosławii, Holzer napisała Lustmord (1993-95), pokazując w pracy jak gwałt i wykorzystywanie kobiet było nie tylko taktycznym narzędziem czasu wojny, ale i powszechnym doświadczeniem kobiet na całym świecie. Lustmord został napisany na trzy głosy: sprawcy, obserwatora i ofiary. Dla celów publikacji w niemieckim Süddeutsche Zeitung, Holzer jedno ze zdań kazała wydrukować w kolorze krwi, zaś pozostałe teksty zostały napisane na skórze i sfotografowane.

Podczas realizacji w różnych miejscach, Lustmord był pokazywany za pomocą znaków elektronicznych czy ryty w srebrnych opaskach oplatających ludzkie kości. Używając do prezentacji swoich tekstów różnorodnych materiałów, Holzer wybiera te, które będą w stanie unaocznić jej obawy dotyczące konkretnych tematów i kontekstów. Artystce nie wystarcza sama idea języka; opiera się także na konkretnym przedmiocie opisywanym przez język aby pokazać nasze fizyczne życie i to, czemu poddawane są nasze ciała.

Oprócz pisarstwa, Holzer znana jest ze swej wrażliwości na przestrzeń i instalację. Po otrzymaniu nagrody Leone d’Oro za najlepszy pawilon podczas Biennale w Wenecji w 1990 roku, artystka nie ustawała w tworzeniu stałych instalacji, które przez ostatnie ćwierćwiecze zyskały już status ikonicznych. Na zaproszenie Guggenheim Bilbao, Holzer stworzyła pracę przeznaczoną dla powstającego właśnie w tym muzeum budynku Franka Gehry’ego. Był to cykl znaków elektronicznych ustawionych pionowo w niszy galerii, jeden na drugim, od podłogi do sufitu.

Pokazując swój tekst pt. Arno (1996), historię doświadczenia śmierci niegdyś ukochanej osoby, z przodu dzieła artystka użyła napisów w kolorze czerwonym w językach hiszpańskim i angielskim, zaś z tyłu wykorzystała niegdyś zakazany język baskijski, a napisy miały kolor błękitny. Na zlecenie berlińskiej Mies van der Rohe Neue Nationalgalerie, Holzer zainstalowała znaki elektroniczne odpowiadające rozmiarami każdej z belek stropowych i połączyła czarną stal ze światłem. Początkowo używane ze względu na konotacje z nowymi mediami i reklamą, znaki elektroniczne są obecnie obiektami, które Holzer projektuje i wykorzystuje w celach architektonicznych i rzeźbiarskich.

Jednakże zainteresowanie artystki sztuką publiczną nie straciło na intensywności. Pierwsze projekcje świetlne autorstwa Holzer zostały zrealizowane w 1996 roku w ramach Biennale di Firenze. Projektor ustawiony na brzegu rzeki Arno rzucał światło i tekst na wodę oraz na fasadę budynku znajdującego się na przeciwległym brzegu.

Od tego czasu Holzer realizuje swoje projekcje w największych miastach na całym świecie, np. w Londynie i Rio de Janeiro, pokazując je także na zboczach gór, falach oceanów, wydmach piaskowych i takich ikonach architektury jak Piramida Luwru w Paryżu autorstwa I.M. Pei oraz rzymski Castel Sant’Angelo. Projekcje dają okazję do zgromadzenia się w celu wspólnej, zbiorowej lektury, która zazwyczaj jest zajęciem prywatnym, odbywającym się w ciszy i spokoju. Niematerialne światło wypełnia przestrzeń, aby po chwili zniknąć.

Projekcje nie pozostawiają namacalnego śladu. Choć Holzer często wykorzystuje własne teksty, w swoich projekcjach koncentruje się także na prozie Henri Cole’a, Elfriede Jelinek i Wisławy Szymborskiej. O polskiej laureatce Nagrody Nobla Holzer powiedziała: „Szymborska pisze o wielu sprawach, które są dla mnie interesujące. Napisała wiersz o torturach, inny o uchodźcach. Jest też jeden o terroryście. O tych kwestiach myślą obecnie ludzie. Pisze o pisaniu. Pisze o poczuciu winy. Jest też wiersz o rozstaniu, który podoba mi się na końcu (filmu) dlatego, że przedstawia je jako łagodne uwolnienie. Szymborskiej udaje się wyrazić wszystko to, co najważniejsze i sądzę, że dobrze jest to właśnie oferować innym. Tutaj to, co najistotniejsze, opisane przez znamienitą poetkę, przepływa wokół nas i w nas samych.“

W Poznaniu, w ramach wystawy w Art Stations, Holzer pokaże projekcje wierszy Szymborskiej na elewacjach Starego Browaru i Ratusza. Artystka po raz pierwszy dokona projekcji poezji Noblistki w języku oryginału, czyli w języku polskim.

Najnowsze prace Holzer, w tym także obecna wystawa w Art Stations, skupiają się na wojnach toczących się na Bliskim Wschodzie po wydarzeniach z 11 września 2001 r. Chcąc dowiedzieć się więcej o wczesnych, i stąd czasami ignorowanych, historiach wykorzystywania więźniów i stosowania tortur, Holzer zaczęła badać dokumenty rządowe odtajnione przez takie amerykańskie organizacje pozarządowe jak Narodowe Archiwum Bezpieczeństwa (NSA) czy Amerykańską Unię Swobód Obywatelskich (ACLU). Po włączeniu pewnej ilości tych dokumentów do swoich projekcji świetlnych, artystka zdecydowała się przetworzyć dokumenty w technice sitodruku na obrazy malarskie.

Z jednej strony jesteśmy poprzez te dokumenty świadkami debaty na temat praktyk przesłuchań, zadawania tortur i prowadzenia wojny, z drugiej strony, jako że wiele z nich zostało poddanych daleko idącej cenzurze, czy redakcji, nie widać na nich wiele poza zaczernionymi miejscami i liniami. Tworząc pewien rodzaj malarstwa historycznego kontynuującego model z cyklu Death and Disaster Andy’ego Warhola, Holzer poszukiwała takiego medium, na który ludzie patrzą i, który mógłby przetrwać, co jest szczególnie ważne wtedy, gdy treść tych obrazów często traktowano lekceważąco. Podobnie jak w swych pierwszych pracach, Holzer usiłuje przekazywać informacje, które pokażą widzom, w jaki sposób konstruuje się i przedstawia historię i władzę.

W dniach 10 – 25 czerwca w Krakowie specjalnie z okazji Roku Czesława Miłosza, Jenny Holzer zaprezentuje wielkoformatową projekcję świetlną inspirowaną wierszami noblisty. Cytaty z tomu Nowe i zebrane wiersze 1931 – 2001 będą wyświetlane po zmroku na fasadzie Zamku Królewskiego na Wawelu oraz na Wiśle.

Jenny Holzer (b. 1950) is recognized as one of the most significant artists of her generation. Trained as a painter and printmaker at the Rhode Island School of Design, Holzer started using language as her primary medium after participating in the Whitney Museum of American Art’s Independent Study Program in 1976-77 where she studied with Yvonne Rainer, Dan Graham, and Vito Acconci, among others. It was during this period that Holzer began writing her now famous Truisms (1977-79). The Truisms is a compendium of original phrases that pose as strongly held beliefs across political, ideological, and moral spectrums. Adopting a model of distribution used both by advertisers and rock bands, Holzer arranged the alphabetized texts on posters that she wheat pasted throughout downtown Manhattan where she lived until the late 1980s.

During this period, Holzer also was involved with Collaborative Projects (or Colab), an artist-run organization that developed and hosted open-call group shows in temporary sites. With the artist Coleen Fitzgibbon and as a Colab project, Holzer organized the Manifesto Show in 1979 in a storefront off the Bowery. Artists and non-artists contributed printed matter and objects that took the manifesto form as their starting points. Holzer contributed her Inflammatory Essays (1979-82), a series of 100-word tirades and rapturous rants that she penned after studying models such as those by Mao Tse-Tung and Emma Goldman.

These texts also were distributed on posters throughout New York City neighborhoods. Her practice was—and remains—one concerned with the ways publics are organized and influenced. To explore how power is consolidated and made salient, Holzer presents audiences with information that deals with political beliefs, everyday emotions, and contemporary problems. To do this, Holzer has relied on forms of address that are part of the everyday visual landscape—like posters, electronic signs, T-shirts, and stone benches—that reveal how the media and advertising have become naturalized. Holzer has said, “If you want to reach a general audience, it’s not art issues that are going to compel them to stop on the way to lunch, it has to be life issues.”

Including the Truisms and Inflammatory Essays, Holzer wrote 13 series until she stopped producing text in 2001. Some of the writing addresses how the individual lives within and reacts to historical cataclysms. In response to the AIDS crisis, irresponsible politics, and unnecessary death, Holzer prepared Laments (1989).

She used individual voices to approach how the horror of disease, death, and not knowing about survival had to be lived. For the presentation of Laments at the Dia Art Foundation in New York City, Holzer had the texts inscribed into stone sarcophagi and programmed into LED signs. During the war in the former Yugoslavia, she wrote Lustmord (1993-95) as a response to how the rape and abuse of women both was a tactical tool in that war and the too common everyday experience for women worldwide. Lustmord was written in three voices: that of the perpetrator, observer, and victim. For publication in Germany’s Süddeutsche Zeitung magazine, Holzer had a sentence printed in blood ink and other texts handwritten on skin and photographed.

For various exhibitions, Lustmord was streamed on electronic signs, embossed into the red leather of a hut, engraved onto silver bands that were wrapped around human bones, and included as the voiceover for a virtual reality world. By situating her texts in a variety of physical forms, Holzer looks to materials that will embody her thematic and contextual concerns. She insists on the object, not just an idea of language as sufficient, to suggest our own physical lives and the things our bodies endure.

In addition to her writing, Holzer is known for her sensitivity to space and installation. After receiving the Leone d’Oro for best pavilion at the 1990 Venice Biennale, she has gone on to produce some of the more iconic permanent installations of the last quarter century. Invited by the Guggenheim Bilbao to create a work for their Frank Gehry building then under construction, Holzer created a towering series of floor-to-ceiling vertical electronic signs in an alcove gallery. Streaming her text Arno (1996)—an account of living with the death of one who once was loved—the front side of the artwork displays in red the writing in Spanish and English while the blue back of the piece is in once-forbidden Basque.

For a commission at the Mies van der Rohe Neue Nationalgalerie in Berlin, Holzer installed electronic signs that match the dimensions of each of the ceiling beams and melt the black steel with light. First used for their connotations with news media and advertising, the electronic signs now have become objects Holzer designs and employs for architectural and sculptural purposes.

But her interest in public art hasn’t flagged. Holzer’s first light projections were realized in 1996 as part of the Biennale di Firenze. A projector on a bank of the Arno River cast light and text onto the water and a building’s façade on the other side. Since then, Holzer’s light projections have taken place in major cities around the world such as London and Rio de Janeiro and have appeared on mountains, ocean waves, sand dunes, and architectural icons such as I.M. Pei’s Pyramide du Louvre in Paris and the Castel Sant’Angelo in Rome.

The projections provide the setting to gather and read together, a pursuit that is usually a private, quiet activity. The immaterial light looms large but then recedes. Projections leave no physical trace. Though she frequently uses her own texts, writings by Henri Cole, Elfriede Jelinek, and Wisława Szymborska, among others, have become central to the projections. Regarding the Polish Nobel laureate, Holzer has said: “Szymborska writes on a number of subjects that are of interest to me. She has a poem about torture, (and another) about refugees. There’s one about a terrorist. These are things on people’s minds now. She writes about writing. She writes about being guilty. And then there’s one about parting I like at the end (of the film) because it’s a gentle release. Szymborska manages to speak to everything essential, and I think that’s a good thing to proffer to people. Here is what’s essential, written by a superb poet, floating by and on you.”

For Poznan, as part of her Art Stations exhibition, Holzer will project the poems of Szymborska on Stary Browar and Ratusz. It will be the first time Holzer will project Szymborska’s texts in Polish, the language in which the poems were written.

Holzer’s latest work, and the focus of the exhibition here, concerns the wars in the Middle East waged after the events of September 11, 2001. Wanting to find more on the very early and then at times ignored accounts of prisoner abuse and torture, Holzer began studying government documents released by non-government U.S. organizations such as the National Security Archive (NSA) and the American Civil Liberties Union (ACLU). After incorporating a number of these documents into light projections, she decided to silkscreen the documents onto painted grounds. While we can trace the debate on interrogation practices, torture, and the execution of the wars on some, many have been censored—or redacted—to such an extent that we can see little but black boxes and lines. By creating a type of history painting that follows the model of Andy Warhol’s Death and Disaster series, Holzer sought a medium people both look at and preserve—an issue of particular importance when the content of these paintings often was dismissed. Like in Holzer’s earliest work, the ambition is to present information that will empower viewers to see for themselves how history and power are constructed and represented.

From 10th to 25th April, Jenny Holzer will present light projections on the façade of the Royal Castle, and on the river Wisła in Cracow, showing the poems of the Nobel prize winner Czesław Miłosz on the occasion of Czesław Miłosz Year.

9 kwietnia zapraszamy serdecznie na spotkanie z Jenny Holzer, które poprowadzi Magdalena Moskalewicz, redaktorka naczelna magazynu o sztuce „Arteon”.

We warmly invite you on 9th April for an open meeting with Jenny Holzer. Magdalena Moskalewicz, an editor in chief of the art magazine „Arteon“, will moderate the meeting.

Zapraszamy na wykład Stacha Szabłowskiego towarzyszący wystawie Jenny Holzer, którą można oglądać w galerii Art Stations do 31 sierpnia.

Spotkanie poświęcone będzie obrazowaniu słów, pisaniu na obrazach, widzialności tekstu oraz jego pokazywaniu/czytaniu/oglądaniu we współczesnych sztukach wizualnych.

Stach Szabłowski (ur. 1973) – historyk sztuki, kurator wystaw, krytyk i publicysta. Jest kuratorem w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, publikuje w katalogach wystaw i wydawnictwach artystycznych, współpracuje z licznymi periodykami, m.in. Przekrój, Zwierciadło, Dziennik Gazeta Prawna, Obieg. Mieszka i pracuje w Warszawie.

We extend an invitation to a lecture by Stach Szabłowski accompanying Jenny Holzer’s exhibition at Art Stations gallery, open till the end of August.

The lecture will be devoted to different ways of depicting words, the act of writing on paintings, the visibility of the text and its showing/reading/watching in contemporary visual arts.

Stach Szabłowski (b. 1973) – art historian, curator, critic and journalist. He works as a curator at Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski in Warsaw. His texts are published in various exhibition catalogues, art publications and magazines, including: Przekrój, Zwierciadło, Dziennik Gazeta Prawna, Obieg. He currently lives and works in Warsaw

Sympozjum „Klisze Pamięci – Dni Tadeusza Kantora w Poznaniu” zostało zorganizowane przez Koła Naukowe – Teatrologów UAM oraz Studentów Historii Sztuki UAM we współpracy z Ośrodkiem Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Uczestnikami sympozjum byli przede wszystkim studenci Historii Sztuki oraz Teatrologii. W intensywnym, pięciodniowym programie widzowie mieli niezwykle rzadką okazję obejrzenia filmowych zapisów działań twórczych artysty.

Obok pokazów odbyły się niezwykle interesujące wykłady teoretyków sztuki i teatru m. in. prof. Dobrochny Ratajczakowej, prof. Zbigniewa Osińskiego, dr Marka Pieniążka, dr Piotra Bernatowicza, prof. Jerzego Gurawskiego, a także studentów Historii Sztuki. Ostatniego dnia sympozjum odbyło się spotkanie z aktorami Teatru Cricot 2, Państwem Teresą i Andrzejem Wełmińskimi.

Pomysłodawcom – Agacie Mazur oraz Marcinowi Maćkiewiczowi – przyświecała idea by pogram “Poznańskich Dni Tadeusza Kantora” stał się kompletną prezentacją twórczości tego jednego z najważniejszych w sztuce polskiej artystów.

The festival was organized by the Theatre Students Association and students from the Department of History of Art from Adam Mickiewicz University in collaboration with The Cricoteka Centre for the Documentation of the Art of Tadeusz Kantor. It attracted mainly students from departments of History of Art and Theatre Studies. An extensive five day long agenda included shows of very rare films documenting Kantor’s creative processes.

The screenings were accompanied by highly interesting lectures by art and theatre theorists (Prof. Dobrochna Ratajczakowa, Prof. Zbigniew Osiński, Dr. Marek Pieniążek, Dr. Piotr Bernatowicz, Prof. Jerzy Gurawski and students from the Department of History of Art and others). On the final day of the festival students met with actors affiliated with Cricot 2 Theatre, Teresa Wełmińska and Andrzej Wełmiński.

The curators’ Agata Mazur and Marcin Maćkiewicz idea was to present the complete works of Tadeusz Kantor who is perceived as one of the most prominent Polish artists.

Kolaż, czyli pluralizacja, eksperyment (czy improwizacja) był wg Lyotarda artystyczną awangardą XX w., nieposkromionym wyrazem twórczej duszy. Kolażowe interwencje coraz mocniej współfunkcjonują w miejskiej przestrzeni. O zjawisku pomiędzy miejscem, a visual art, sound art, projektami open source opowiedzieli zaproszeni twórcy, pytając gdzie jest dzieło sztuki.

Collage, which is pluralization, experimenting (or improvisation) was, according to Lyotard, the artistic avant-garde of the twentieth century and an unbridled creative expression of the soul. Collage-type interventions increasingly co-function in the urban space. The invited artists talked about the phenomenon between the place and visual art, sound art and open source projects asking the question where the work of art is?

Wszyscy jesteśmy Bardzo Zasłużonymi Artystami, Żywymi Legendami, Myszkami Miki Sztuki Polskiej i jesteśmy flekowani przez wredne Pokemony, a młodzież nas w ogóle nie rozpoznaje.

Market czy Art? Na takie pytanie odpowiedzieć musieli wszyscy uczestnicy konkursu I Ogólnopolskiego Festiwalu Market Art, który odbędzie się już 19 kwietnia w Starym Browarze.

O godzinie 10:00 w Galerii Słodownia+1 odbędzie się konferencja, na której poruszony zostanie problem młodych artystów na współczesnym rynku pracy. W gronie prelegentów znalazły się takie znakomitości, jak: Stach Szabłowski, Justyna Wesołowska (Foksal), Michał Suchora, Marika Zamojska (Starter), Dawid Radziszewski, Anna Rogozińska, Fabio Cavallucci (CSW Zamek Ujazdowski), Aleksander Wawrzyniak, Michał Borowik, Piotr Bazylko i Maria Rubersz. Na koniec odbędzie się podsumowująca dyskusja.

Zgłoszenie na konferencję, na którą wstęp jest bezpłatny należy przesłać na:konferencja@marketartfestival.pl

Spośród ponad setki prac jury (w składzie: Dominik Lejman, Izabela Gustowska, Mirosław Pawłowski, Jacek Adamczak, Jan Berdyszak, Marta Smolińska, Agata Jankowiak, Marcin Berdyszak oraz Anna Don wyłoniło 24 osoby, które zakwalifikowały się do wystawy konkursowej, której otwarcie nastąpi ok. godz. 19:30.

Artyści Ci powalczą o nagrody pieniężne warte 7500zł. Przyznano również 8 wyróżnień w kategorii portfolio. Osoby te zdobyły zainteresowanie jury oraz kuratorów, którzy przez najbliższy rok zapewnią im artystyczną opiekę od strony promocji oraz wszelkiego rodzaju inną pomoc. Wystawa będzie otwarta do 26 kwietnia codziennie w godzinach 12:00-19:00.

Zwieńczeniem festiwalu jest impreza w klubie OPCJA przy ul. Półwiejskiej 18, który rozpocznie sie o godz. 21:00 – wstęp wolny.

19.04.2013, Poznań, Stary Browar, Słodownia+1
www: http://www.marketartfestival.pl
Facebook: https://www.facebook.com/MarketArtFestiwal

Wydarzenie: https://www.facebook.com/events/348785328556012/?fref=ts

Dyrektor artystyczny:
Agata Jankowiak, agata@marketartfestival.pl, tel. 668-710-986
Dyrektor ds. promocji:
Łukasz Puchalski, lukasz@marketartfestival.pl, tel. 796-978-986

Market czy Art? Na takie pytanie odpowiedzieć musieli wszyscy uczestnicy konkursu I Ogólnopolskiego Festiwalu Market Art, który odbędzie się już 19 kwietnia w Starym Browarze.

O godzinie 10:00 w Galerii Słodownia+1 odbędzie się konferencja, na której poruszony zostanie problem młodych artystów na współczesnym rynku pracy. W gronie prelegentów znalazły się takie znakomitości, jak: Stach Szabłowski, Justyna Wesołowska (Foksal), Michał Suchora, Marika Zamojska (Starter), Dawid Radziszewski, Anna Rogozińska, Fabio Cavallucci (CSW Zamek Ujazdowski), Aleksander Wawrzyniak, Michał Borowik, Piotr Bazylko i Maria Rubersz. Na koniec odbędzie się podsumowująca dyskusja.

Zgłoszenie na konferencję, na którą wstęp jest bezpłatny należy przesłać na:konferencja@marketartfestival.pl

Spośród ponad setki prac jury (w składzie: Dominik Lejman, Izabela Gustowska, Mirosław Pawłowski, Jacek Adamczak, Jan Berdyszak, Marta Smolińska, Agata Jankowiak, Marcin Berdyszak oraz Anna Don wyłoniło 24 osoby, które zakwalifikowały się do wystawy konkursowej, której otwarcie nastąpi ok. godz. 19:30.

Artyści Ci powalczą o nagrody pieniężne warte 7500zł. Przyznano również 8 wyróżnień w kategorii portfolio. Osoby te zdobyły zainteresowanie jury oraz kuratorów, którzy przez najbliższy rok zapewnią im artystyczną opiekę od strony promocji oraz wszelkiego rodzaju inną pomoc. Wystawa będzie otwarta do 26 kwietnia codziennie w godzinach 12:00-19:00.

Zwieńczeniem festiwalu jest impreza w klubie OPCJA przy ul. Półwiejskiej 18, który rozpocznie sie o godz. 21:00 – wstęp wolny.

19.04.2013, Poznań, Stary Browar, Słodownia+1
www: http://www.marketartfestival.pl
Facebook: https://www.facebook.com/MarketArtFestiwal

Wydarzenie: https://www.facebook.com/events/348785328556012/?fref=ts

Dyrektor artystyczny:
Agata Jankowiak, agata@marketartfestival.pl, tel. 668-710-986
Dyrektor ds. promocji:
Łukasz Puchalski, lukasz@marketartfestival.pl, tel. 796-978-986

Wydawnictwo Literackie, Art Stations Foundation oraz Księgarnia Bookarest zapraszają na spotkanie z ADAMEM MICHNIKIEM pt. „Michnik polityczny i niepolityczny”. Spotkanie będzie powiązane z promocją książki Cyrila Bouyeure’a Adam Michnik. Biografia. Wymyślić to, co polityczne.

O książce:

Cyril Bouyeure
Adam Michnik. Biografia. Wymyślić to, co polityczne.
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009.

Pierwsza biografia Adama Michnika Lepsza biografia Adama Michnika długo nie powstanie. – „Dziennik”

O autorze:

Cyril Bouyeure (ur. 1958) w latach 2000-2002 doradca ministra spraw zagranicznych Francji Huberta Vedrine’a, pierwszy radca ambasady Francji w Warszawie (2002-2005); obrońca praw człowieka, obserwator ruchów dysydenckich w Europie Środkowej, byłym Związku Radzieckim i Azji.

Wydawnictwo Literackie, Art Stations Foundation and the Bookarest bookstore invite you to take part in the meeting with ADAM MICHNIK.

The meeting is connected with the promotion of Cyril Bouyeure’s book Adam Michnik. Biografia. Wymyślić to, co polityczne. (Adam Michnik. Biography. Thinking the Political.)

• 31 March at 18:00
• Stary Browar – The Courtyard
• Poznań, ul. Półwiejska 42
• Meeting led by: Prof. Przemysław Czapliński
• Free admittance

About the book:

Cyril Bouyeure
Adam Michnik. Biography. Thinking the Political.
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009.

The first biography of Adam Michnik. A better one is long to come. – „Dziennik”

About the author:

Cyril Bouyeure (b. 1958), between 2000-2002 worked as an adviser of French foreign minister Hubert Vedrine, and then as the first counselor at the French embassy in Warsaw (2002-2005); fighter for human rights, longtime observer of dissident movements in Middle Europe, and the former Soviet Union, including its parts in Asia.

Łukasz Ronduda: kurator Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, inicjator projektu Filmoteka Muzeum.

Autor książek „Strategie subwersywne w sztukach medialnych”, „Sztuka polska lat 70. Awangarda”, współautor (razem z Barbarą Piwowarską) tomu „Polska Nowa Fala. Historia zjawiska, którego nie było”. Razem z Łukaszem Gorczycą napisał powieść „W połowie puste”, której głównym bohaterem jest Oskar Dawicki. Ronduda jest także redaktorem prac zbiorowych oraz ponad 200 tekstów o sztuce i filmie publikowanych w pismach akademickich i bardziej popularnych magazynach.

Jest kuratorem wystaw „Niezwykle rzadkie zdarzenia” (CSW, Warszawa 2009), „Analogue: Polish video art from the 70s and 80s (Tate Modern, Londyn 2006), oraz „1,2,3… Awangarda” w Tate Modern, Londyn 2008). W 2010 ukończył Program Fabularny STUDIO PRÓB w Szkole Wajdy. Jest jednym z pomysłodawców NAGRODY FILMOWEJ.

Łukasz Ronduda: Curator at the Museum of Modern Art in Warsaw, initiator of the project „Filmoteka of the Museum”.

Author of books: „Subversive Strategies in Media Arts,” „Polish Art of the 70s. Avant-Garde”, co-author (with Barbara Piwowarska) of the volume „Polish New Wave. The History of a Phenomenon that Never Existed.” Together with Łukasz Gorczyca, he wrote the novel „Half Empty”, whose main character is Oskar Dawicki. Ronduda is also the editor of collective works and of over 200 texts on art and film published in academic periodicals and more popular magazines. He is the curator of exhibitions „The Extremely Rare Events” (CSW, Warsaw 2009), „Analogue: Polish Video Art From the 70s and 80s (Tate Modern, London 2006), and „1,2,3… Avant-Garde” at the Tate Modern, London 2008.) In 2010 he graduated the Development Lab Feature Film Programme at the Wajda School. He is one of the originators of the Film Award.

Projekt stał się próbą uświadomienia płynnej granicy pomiędzy tym, co prywatne a tym, co publiczne. Rozgrywa się w przestrzeni szczególnie bogatej w znaczenia i konteksty, jakim jest publiczne miejsce w środku miasta, w którym koncentrują się i podlegają stałej wymianie energie zbiorowych mechanizmów naśladowczych.

W centrum tej wspólnej przestrzeni pojawił się silny wizualnie obszar należący do (pozornie) innej kultury, ale wypełniony czytelnymi, uniwersalnymi i symbolicznymi znakami rozpoznawalnymi wszędzie, niezależnie od przynależności społecznych: kamienie, siedzisko-fotel, światło-lampa. Każdy z tych przedmiotów został obwiedziony spiralnymi kręgami wygrabionymi w drobnym żwirze – podobnie jak w ogrodzie Zen. Kamienny ogród wywoływał wstrząs w postaci refleksji o podróży w dowolne miejsce światoobrazu. Moment, w którym możemy podróżować w dowolne miejsce świata bywa często utożsamiany z niczym nieograniczoną wolnością.

Umiejscowienie takiej instalacji w miejscu o dużej koncentracji i stałym, niepodlegającym żadnej kontroli chaotycznym i nieprzewidywalnym przepływie ludzi, skłaniało do zatrzymania na chwilę dryfujących i niepewnych ontologii w jednym punkcie. Ten punkt oświetlało światło. Światło wskazuje drogę, jest symbolem wiedzy. Spiralne kręgi wokół fotela i kamieni łączą to co prywatne i to co uniwersalne. Prawdziwa droga jest zawsze spiralą. W oświetlającym ją promieniu jest ukryte oko…

Zbigniew Herbert o kamieniach pisze tak: „…nie dają się oswoić, do końca będą na nas patrzeć okiem spokojnym bardzo jasnym…”

Piotr Kurka, Poznań 2012

The project was an attempt to raise awareness of the fluid boundary between what is private and what is public. It is taking place in a location that is particularly rich in meaning and context: a public space in the city center where the energy that fuels the societal machinery of imitation is concentrated and constantly circulating.

In the center of this common area, there appeared a readily visible area that (seemingly) belonged to a different culture, but which contained universal and symbolic items that anyone can easily recognize, regardless of their social and cultural background: stones, a chair/seat, a light/lamp. Each of these items was enclosed within spiraling circles that have been raked in fine gravel – as in a Zen garden. The stone garden delivered a shock in the form of reflection about traveling to a place anywhere in the world-image. The point at which one can travel anywhere in the world is often associated with unlimited freedom.

The placement of the installation in such a highly concentrated location, where people move about uncontrolled in a chaotic and unpredictable manner, led us momentarily to keep drifting and uncertain ontologies focused in a single point. This point was illuminated. The light showed the way, it was a symbol of knowledge. The spiral circles around the chair and stones combine what is private and what is universal. The true path is always spiraling. In the light illuminating it, there is a hidden eye…

Zbigniew Herbert wrote about stones that they: “… cannot be tamed, to the end they will look at us with a calm and very clear eye…”
Piotr Kurka, Poznan 2012

W dniach 18-20 października 2006 r. W Galerii w “Starym Browarze” odbył się przegląd filmów etnograficznych zorganizowany przez Instytut Etnologii I Antropologii Kulturowej UAM w Poznaniu.

Filmy, które zostały wyświetlone podczas Przeglądu to zarówno dzieła przełomowe i pionierskie dla antropologii wizualnej, jak i współczesne “eksperymenty”; były wśród nich filmy krótkometrażowe traktujące o fikcyjnych zdarzeniach, a jednak mówiące wiele o lokalnym folklorze i filmowe monografie odległych plemion, filmy znane i nagradzane, ale i prace niemal amatorskie.

Przegląd miał jednak charakter nie tylko popularyzatorski i dydaktyczny. Jego celem było również znalezienie odpowiedzi na pytanie, które w kręgu antropologii kulturowej wzbudza liczne kontrowersje – “Czym jest film etnograficzny?”. Ten szeroki problem był mottem Przeglądu i tematem dyskusji, z udziałem zaproszonych gości, zaplanowanej na jego zakończenie.

Gośćmi specjalnymi Przeglądu byli pani Barbara Keifenheim, Elżbieta Dziuk oraz pan Andrzej Różycki.

From 18th to 21st October 2006 Old Brewery Gallery witnessed the Ethnographic Films Review organised by the Institute of Ethnology and Cultural Anthropology at Adam Mickiewicz University in Poznań.

The films that were presented during the review included breakthrough and pioneer works in visual anthropology, as well as modern experiments. The program consisted of short films based on fictional events, but still telling a lot about the local folklore, as well as film monographs on distant tribes. Well known and prize-winning films could be seen, but also nearly amateur works.

The review had a didactic purpose; it was aimed at popularizing the genre of ethnographic film but also at answering the question of “What is it that makes an ethnographic film?” – something that arouses a lot of controversy among the cultural anthropology community. This very question, broad as it is, was the review’s motto and a topic for discussion with guests which crowned the review.

Special guests of the event were: Barbara Keifenheim, Elżbieta Dziuk and Andrzej Różycki.

Na targach książki ROOKIE Book Fair, zaprezentowały się najlepsze krajowe i zagraniczne wydawnictwa zajmujące się sztuką, fotografią, architekturą oraz książką artystyczną; te, które dbają zarówno o treść jak i formę książek. Ideą targów jest, aby piękne i wymagające w odbiorze książki trafiły do odbiorcy umiejącego je docenić. Na targach obok publikacji Art Stations Foundation znalazły się również wydawnictwa galerii sztuki z Warszawy.

Zeszłoroczna edycja Festiwalu ROOKIE, która odbyła się w Galerii Miejskiej Arsenał, zgromadziła ponad pięciotysięczną publiczność oraz 25 oficyn wydawniczych. Za to wydarzenie Targi Książki ROOKIE otrzymały nagrodę „Projekt Roku” Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej w kategorii „Wydarzenie”.

The 2nd edition of the ROOKIE Festival comprised two parts: the Rookie Book Fair and Rookie Book Ideas, a series of lectures and discussions devoted exclusively to book authors, collectors and designers. The previous edition of the ROOKIE Festival, which took place at the Arsenal Municipal Gallery in Poznań, featured twenty five publishers and attracted over 5,000 viewers. It was voted ‘Event of the Year’ by the Association of Applied Graphic Designers (STGU) in Warsaw.

The purpose of the ROOKIE Book Fair was bringing together the best domestic publishers of art, photography, architecture and artist’s books; those for whom the form of their publications is as important as their contents. Organizers wanted to help beautiful and finely designed books find their way to readers who would appreciate their quality. The fair featured a number of Warsaw-based art galleries that presented their publications.

Rosemarie Trockel jest jedną z najbardziej znanych i cenionych współczesnych niemieckich artystek na świecie, jednak dla polskiej publiczności pozostaje osobowością wciąż jeszcze nieodkrytą.

Dzieła Rosemarie Trockel są wymagające – nie poprzez wielkie gesty, lecz subtelny humor, stwarzający dystans bez popadania w cynizm. Jej prac nie da się łatwo odczytać i zinterpretować, szybko przyporządkować lub skategoryzować. Dzieła te nasycone są empatią, współczuciem i jednocześnie sceptycyzmem. Na czym polega to współczucie? Czy jest ono kierowane na zewnątrz, czy raczej na siebie? Czy jest samouwielbieniem czy może prawdziwą chęcią uczestnictwa w losie innych? Jakie środki artystyczne wyrażają to otwarcie się na innych, na to co obce i nie zrozumiałe? Zadaniem wykładu jest znalezienie odpowiedzi na powyższe pytania.

Twórczość Rosemarie Trockel przybliży podczas wykładu prof. Beate Söntgen, niemiecka badaczka, krytyczka i specjalistka od sztuki Trockel, kierownik Katedry Historii Sztuki na Uniwersytecie Leuphana Lüneburg w Niemczech, autorka tekstów do „Frankfurter Allgemeine Zeitung” oraz „Texte zur Kunst”.

Ze względu na symultaniczne tłumaczenie, ilość uczestników jest ograniczona. Obowiązują zapisy na wykład do dnia 28.05, na adres k.pakulo@artstationsfoundation5050.com

Rosemarie Trockel is one of the world’s most respected contemporary German artists, but she remains as yet relatively unknown to the viewing public in Poland.

Rosemarie Trockel’s works are demanding – she creates distance without lapsing into cynicism, not by means of grand gestures, but through subtle humour. Her work is not easy to read or interpret, it cannot be pigeonholed or easily categorized. Her works are permeated with empathy and compassion, alongside scepticism. What is this compassion? Is it directed outwards or rather inward? Does it represent a form of self-admiration or perhaps a real desire to be part of the fate of others? What artistic means can express such an openness to others, to that which is foreign and unintelligible? The purpose of this lecture is to find answers to these questions.

Rosemarie Trockel’s work will be the focus of a lecture by prof. Beate Söntgen, a German scholar, critic and expert in Trockel’s art; she is head of the Department of Art History at the Leuphana University of Lüneburg in Germany, and writes for Frankfurter Allgemeine Zeitung and Texte zur Kunst.

Due to the use of simultaneous translation, the number of participants is limited. Registration for the lecture is required by May 28. You can do so by sending an e-mail to: k.pakulo @ artstationsfoundation5050.com

Seminarium „Sztuka w przestrzeni” odbyło się w Galerii Stary Browar na początku 2007 r. Dwudniowy program wykładów i dyskusji z udziałem wykładowców poznańskiego Instytutu Historii Sztuki oraz gości z innych ośrodków podejmował tematykę analizy sztuki osadzającej przestrzenne działania w obszarze wizualnych oraz egzystencjalnych doświadczeń człowieka. Seminarium odbyło się we współpracy z Piotrem Juszkiewiczem (IHS Poznań) oraz Galerią Miejską „Arsenał”.

“Art in space” seminar took place in Stary Browar Gallery at the beginning of 2007. A two-day program of lectures and discussions with the invited lecturers from Poznań School of Art History and guest lecturers from other institutions was devoted to the issues of art analysis, with emphasis on the idea of mapping experimentations with space onto the realm of human visual and existential experience. The seminar was organized in co-operation with Piotr Juszkiewicz (Department of Art History, University of Poznań) and “Arsenał” City Gallery.

Penwald Drawings to seria dwustronnych rysunków (wykonywanych obiema rękami naraz), eksplorujących ciało jako narzędzie miary, którego ruchem Orrico wpisuje się w sferę geometrii. Choreografia jego gestów znajduje swoje pole działań w przestrzeni ograniczonej zasięgiem rozpostartych ramion artysty. Gęstość linii staje się bezpośrednim zapisem jego fizycznego i psychicznego stanu, w którym artysta skupia się przede wszystkim na utrzymaniu równowagi w procesie trwającego wiele godzin powstawania obrazów.

Specjalnie na potrzeby wystawy w ciągu poprzedzającej wernisaż trzydniowego performansu – instalacji (codziennie po 4 godziny) Tony stworzy Penwald: 4: unison symmetry standing, które oglądać będzie można na parterze galerii Art Stations.

W sobotę 25.01 o godzinie 17.00 w ciągu półtoragodzinnego performansu „wyprowadzi swe nadgarstki na spacer” i stworzy na naszych oczach kolejną pracę z cyklu (Penwald: 5: wrists on walk).

Penwald Drawings is a series of bilateral drawings (made with both hands simultaneously) – that explore the artist’s body as a tool of measurement and allow him to be inscribed in the sphere of geometry. Choreography of his gestures stays within the sphere of the outstretched arms of the artist who is immersed in the meditative, repetitive practice following the inner impulses which in this way manifest into a visible, physical form. Line density becomes a direct record of a physical and mental state of the artist engaged in an hours-long process of drawing.

The work Penwald:4:Unison Symmetry Standing will be created especially for the exhibition within 3 days long and open for public action (taking place prior to show opening). Work can be later seen at O level of Art Stations gallery.

Visitors will also have a chance to witness Orrico process again during an hour and a half long performance in which artists will „take his wrists on walk” and, in front of our eyes, will create another work from the cycle.

Punktem wyjścia dla pracy twórczej Tony’ego Orrico jest wypracowana przez artystę praktyka fizycznej symetrii. W stanie, który sam określa jako „stan gotowości”, aplikuje swoje działające ciało na różnorakie powierzchnie, zderza je z przedmiotami i wyprawia w podróż w wiele różnych kierunków jednocześnie. Interesuje go, jak impulsy fizyczne manifestują się w formach widzialnych. Odnajduje naturalne piękno i fascynację w tym, jak wprawione w ruch idee replikują się, mutują i dezintegrują. Jego dzieła sztuki i performatywne akcje często wkraczają w bezkresne obszary lustrzanej i rotacyjnej symetrii. Skupiając się na cyklicznym medytacyjnym ruchu oraz generowaniu i ciągłym regenerowaniu materiału, prace Orrico czerpią z napięcia między tym, co ulotne a tym, co do uchwycenia możliwe i w działaniu pochwycone.

Szansę obserwacji tego procesu mieliśmy podczas półtoragodzinnego performansu, w ramach którego Tony Orrico „wyprowadzi swe nadgarstki na spacer” i stworzy na naszych oczach kolejną pracę z cyklu.

Tony Orrico developed his own physical symmetry practice as point of entry into his creative work. In his termed state of readiness, he is interested in the application of a present body to a surface, object, or course. He is fascinated with how physical impulses manifest into visible forms. His work often displays infinities of reflective and rotational symmetry with attention to what is lost/gained through representations and how imagery in motion may replicate, mutate, or disintegrate. Centralizing on themes of cyclic motion and the generation and regeneration of material, the work draws on the tension between what is fleeting and what is captured.

Visitors had a chance to witness this process again during 90 minutes long performance in which Tony Orrico will „take his wrists on walk” and, in front of our eyes, will create another work from the cycle.

Punktem wyjścia dla pracy twórczej Tony’ego Orrico jest wypracowana przez artystę praktyka fizycznej symetrii. W stanie, który sam określa jako „stan gotowości”, aplikuje swoje działające ciało na różnorakie powierzchnie, zderza je z przedmiotami i wyprawia w podróż w wiele różnych kierunków jednocześnie. Interesuje go, jak impulsy fizyczne manifestują się w formach widzialnych. Odnajduje naturalne piękno i fascynację w tym, co utracone przez reprezentację(-e) oraz w tym, jak wprawione w ruch idee replikują się, mutują i dezintegrują. Jego dzieła sztuki i performatywne akcje często wkraczają w bezkresne obszary lustrzanej i rotacyjnej symetrii. Skupiając się na cyklicznym medytacyjnym ruchu oraz generowaniu i ciągłym regenerowaniu materiału, prace Orrico czerpią z napięcia między tym, co ulotne a tym, co do uchwycenia możliwe i w działaniu pochwycone.

“Badam przestrzeń, w której nie ma emocji, racjonalności, pamięci, reakcji, projekcji, osądu czy zahamowań. Staram się nawigować poprzez receptory ciała i zmieniać ich relacje z rzeczywistością fizyczną, zwłaszcza z grawitacją. To zainteresowanie wywodzi się z moich uzgodnień z pięknem i wielkim napięciem, jakie znajduję współistniejąc w siłach kreatywności i tymczasowości, transformacji i prozaiczności.

Bez użycia technologii próbuję nawiązać kontakt z tym, co niewidzialne. Wzrok jest jednym ze zmysłów, którego używamy do negocjowania i komunikowania wspólnej przestrzeni, i który nieustannie przypomina nam, jakie materiały są namacalne lub jakie konstrukcje istnieją. Interpretujemy i reprezentujemy widzialne struktury za pomocą punktu, linii, kształtu, wypełnienia itp. Możemy tworzyć substancję z substancji, czerpiąc z tej samej uniwersalnej materii i reorganizując ją tak, by uczynić koncepcje widocznymi. Doceniam sposoby, w jakie działanie przekształca się w ciało stałe i jak obraz lub pozostałość czegoś doświadczalnego może nie być przekładu. Wymiana obrazów jest o wiele bardziej odległa, niż nam się wydaje. Jest to w mniejszym stopniu uścisk dłoni, a bardziej notatka wysłana gołębiem pocztowym. Na otrzymanym obrazie odciśnięta jest podróż, jaką odbył przekaz”.

(Tony Orrico)

Tony Orrico developed his own physical symmetry practice as point of entry into his creative work. In his termed state of readiness, he is interested in the application of a present body to a surface, object, or course. He is fascinated with how physical impulses manifest into visible forms. His work often displays infinities of reflective and rotational symmetry with attention to what is lost/gained through representations and how imagery in motion may replicate, mutate, or disintegrate. Centralizing on themes of cyclic motion and the generation and regeneration of material, the work draws on the tension between what is fleeting and what is captured.

„I am exploring space that is absent of emotion, rational, memory, reaction, projection, judgment or inhibition. I am attempting to navigate through the body’s receptors and shift their relationship to the physical realm, especially gravity. Thisinterest derives from my reconciliations with the beauty and great tension I find coexisting within powers of creativity and temporality, transformation and the mundane.

Without the use of technology, I have been attempting interface with the invisible. Sight is one sense that we use to negotiate and communicate shared space, and it constantly reminds us of what materials are tangible or what constructs are in place. We interpret and represent visible structures through point, line, shape, fill, etc. We can create substance from substance by tapping from the same universal matter and reorganizing it to make concepts visible. I appreciate ways action turns solid and how the image or residue of something experiential may fail to translate. The exchange of images feels much more distant than we realize. It is less of a handshake and more of a note sent by carrier pigeon. The image received has the voyage of the transfer impressed upon it.”

(Tony Orrico)

Wykład Adama Mazura towarzyszący wystawie „Tożsamość. Fotografia w Kolekcji Grażyny Kulczyk”. Inscenizacja, manipulacja, techniki analogowego fotomontażu i cyfrowej obróbki zdjęć dominują w zgromadzonych na wystawie dzieł, spośród których autor wybrał dwa przykłady autoportretów – Zofii Kulik i Macieja Osiki – by zinterpretować je odwołując się do klasycznych już teorii Benjamina Buchloha.

Photography plays an important role in the Grażyna Kulczyk Collection. However, this is unique, artistic photography of avant-garde provenance. Staging, manipulation, analogue photomontage and digital print processing technologies are dominant among the works gathe- red in the exhibition. Out of them all, the speaker chose two examples of self-portraits, by Zofia Kulik and Maciej Osika, and interpreted them with references to the already classical theories of Benjamin Buchloh.

* wykład w ramach wystawy LET’S DANCE.

11 października zapraszamy na wykład, podczas którego Trajal Harrell opowie o swojej pracy nad Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church.

* In the frame of LET’S DANCEexhibition.

The Trajal Harrell’s lecture about creation of Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church will take place on 11th of October 2015.

Wykład poświęcony będzie problemowi abstrakcji, realizmu, kolażu, szkicu i „atlasu” w twórczości Jadwigi Maziarskiej.

W 2009 Barbara Piwowarska była kuratorem retrospektywy artystki w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, jak również jest autorem i redaktorem dwóch publikacji: Jadwiga Maziarska. Listy i szkice (2006) oraz Jadwiga Maziarska. Atlas Wyobrażonego (2009). Zaproponowana w nich perspektywa podejmuje próbę reinterpretacji twórczości Maziarskiej w odniesieniu do „fotograficznego zapośredniczenia” oraz procesu twórczego, który determinował zbiór wycinków prasowych zbieranych od lat 40. oraz sposób ich wykorzystywania przez artystkę.

The lecture will address the issues of abstraction, realism, collage, sketch, and the “atlas” in the oeuvre of Jadwiga Maziarska.

In 2009, Barbara Piwowarska curated the artist’s retrospective show in CSW Zamek Ujazdowski in Warsaw. She is also the author and editor of two publications: Jadwiga Maziarska. Letters and Sketches (2006) and Jadwiga Maziarska. Atlas of the Imagined (2009). The perspective proposed in them attempts to reinterpret Maziarska’s art in reference to “photographic mediation” and to the creative process that shaped a set of newspaper clippings collected since the 1940s, and the way the artist used them.

Idąc tropem historycznej idei Karola Irzykowskiego zawartej w książce „Dziesiąta Muza” z 1924 roku, chcę powołać „świetlistość” jako sens wszelkich projekcji multimedialnych. Dlatego, impulsatorowa „energia promienista” będzie bohaterem tego pokazu. Przy tej okazji, nie rezygnując z kontekstowych odniesień, ŚWIATŁO FIZYCZNE, będzie miało za zadanie spełnienie roli wyzwalającej zespół sygnałów percepcyjnych w głąb „samego siebie”.

SYGNAŁY, jak mówi w swej teorii Aleksander Ledóchowski, są pewną „formą”, „postacią” czy też „stanem specjalnym” energii promienistej, są jakby „zaszyfrowaną” informacją. Moje IMPULSATORY – jako, że przychylam się do tej koncepcji, mają spełnić rolę eksplikacji tej interesującej, niespełnionej jeszcze w należyty sposób intuicji. Perfidnie, z całą świadomością badawczą, chcę je praktycznie uwikłać w otaczającą nas codzienną realność. Co z tego doświadczenia wyniknie, zobaczymy?